Over 100 jaar zoals in 2123 worden we allemaal begraven met onze familie en vrienden.
Vreemden
zullen wonen in onze huizen waar we zo hard voor hebben gevochten om te
bouwen, en ze zullen alles bezitten wat we vandaag hebben.
Al onze
bezittingen zullen onbekend en ongeboren zijn, inclusief de auto waar we
een fortuin aan hebben uitgegeven, en waarschijnlijk schroot zijn, bij
voorkeur in handen van een onbekende verzamelaar.
Onze nakomelingen
zullen nauwelijks of nauwelijks weten wie we waren, noch zullen ze ons
herinneren. Hoeveel van ons kennen de vader van onze opa?
Na onze
dood zullen we nog enkele jaren herdacht worden, dan zijn we gewoon een
portret op iemands boekenkast, en een paar jaar later verdwijnen onze
geschiedenis, foto's en daden in de vergetelheid van de geschiedenis. We
zullen niet eens een herinnering zijn.
Als we op een dag pauzeren om
deze vragen te analyseren, zouden we misschien begrijpen hoe onwetend en
zwak de droom was om het allemaal te bereiken.
Als we hier maar over konden nadenken, zeker onze aanpak, onze gedachten zouden veranderen, we zouden verschillende mensen zijn.Altijd
meer hebben, geen tijd voor wat echt waardevol is in dit leven.
Ik zou
dit allemaal veranderen om te leven en te genieten van de wandelingen
die ik nooit heb gemaakt, deze knuffels die ik niet gaf, de kusjes
voor onze kinderen en onze geliefden, deze grappen waar we geen tijd
meer voor hadden
Dat zouden zeker de mooiste momenten zijn om bij stil te
staan, ze zouden immers ons leven vullen met plezier.
En we verspillen het dag na dag met hebzucht, jaloersheid,egoïsme en intolerantie.
Forwarded from
Geen opmerkingen:
Een reactie posten