Film over overstervte beleeft première in bomvol Tuschinski: 'Dit wordt structureel genegeerd
Donderdagavond zat Pathé Tuschinski in hartje Amsterdam bomvol. Ruim 700 mensen kwamen voor de première van De Stilte Schreeuwt, een documentaire over aanhoudende oversterfte en Vaccinatie Schade.
De
film was er bijna niet gekomen: de NPO weigerde hem, filmfestivals
wilden hem niet en een Volkskrant-journalist deed zijn best de vertoning
te torpederen.
De zaal zat toch vol.
De Stilte Schreeuwt stelt
de vragen die in de reguliere media nauwelijks worden gesteld: waarom is
er al vijf jaar aanhoudende oversterfte?
Waarom krijgen
long-covidpatiënten wél erkenning en mensen met vaccinatieschade niet?
En wie bewaakt eigenlijk de veiligheid van mensen die op verzoek van de
overheid een prik namen?
De aanleiding voor de film ligt in een
stapeling van signalen die volgens regisseur Frank de Rooij te lang zijn
genegeerd.
In Nederland zijn bij Lareb inmiddels 236.441 meldingen
gedaan van klachten na coronavaccinatie, waarvan meer dan 6.300 als
ernstig zijn geregistreerd.
Tegelijk is de oversterfte al jaren
hoger dan verwacht.
Daar komt bij dat erkenning voor mensen met
coronaprikschade uitblijft, terwijl internationaal juist steeds meer
studies verschijnen over mogelijke ernstige bijwerkingen, zoals
myocarditis, neurologische klachten en immuunproblemen.
Het
uitblijven van open debat vormde de directe voedingsbodem voor De Stilte
Schreeuwt.
De film was bewust gemaakt voor een breed publiek — met de
productiekwaliteit van een NPO-documentaire, cameraploegen die ook voor
Zembla werken.
Een deel van de medewerkers wilde echter niet openlijk
worden geassocieerd met het project. Hun namen werden op eigen verzoek
geanonimiseerd in de aftiteling.
Een moeilijke weg naar publicatie
Al
bij binnenkomst was duidelijk dat dit geen gewone bioscoopavond was.
De
première was tot stand gekomen na een ongewone route. Regisseur Frank
de Rooij had zijn film aangeboden aan de NPO. Geen interesse.
Filmfestivals? Idem. Het was Flavio Pasquino van Lighthouse die besloot
de film een podium te geven — en niet zomaar een podium.
"Ik dacht: dan gaan we gewoon voor een grote zaal," zei Pasquino voor aanvang.
"Dan
gaan we naar Pathé Tuschinski." Dat diezelfde zaal er bijna niet was
gekomen, maakte zijn openingswoord des te opmerkelijker.
Maarten
Keulenmans, een wetenschapsjournalist van de Volkskrant, had op sociale
media opgeroepen de vertoning te stoppen.
Hij noemde het een 'rabiate
anti-vax-docu vol medische desinformatie' en riep abonnees op hun
Pathé-pas op te zeggen. Tuschinski hield stand.
"Maarten, je hebt
de film niet eens gezien," zei Pasquino. "Ik heb hem een direct message
gestuurd. Nooit een reactie gekregen.
Dat is helaas het niveau waar we
mee te maken hebben." Pasquino had ook geprobeerd het andere kamp aan
tafel te krijgen voor het expertpanel. Marion Koopmans, Vincent
Karremans, Marcel Levi, Hugo de Jonge — ze waren allemaal uitgenodigd.
Niemand kwam.
Alleen viroloog Ab Osterhaus had toegezegd, maar zegde op
het laatste moment af.
"Mensen met vaccinatieschade worden het
bos ingestuurd: 'Het zit tussen de oren. We weten het niet. Leer er maar
mee leven.'" - Alexander van Walraven (bedrijfsarts)
De regisseur aan het woord
Pasquino
stelde de zaal voor aan een experiment. Hij vroeg iedereen stil te
zijn. Een ogenblik lang zweeg een ruimte van 728 mensen volledig. "Voelt
ongemakkelijk, hè?" zei hij daarna. "Dit hebben we ongeveer zes jaar
mogen ervaren in de media. Een ijzige stilte rondom een thema dat
aandacht verdient."
Voordat het licht uitging, nam Frank de Rooij
kort het woord. De documentaire, zo legde hij uit, ontstond vanuit een
simpele waarneming. Na de piek van de coronaperiode daalde de sterfte
niet. Normaal gesproken volgt na een golf van oversterfte een dip — het
zogenoemde oogsteffect. Dat bleef dit keer uit. De sterfte bleef hoog.
En niemand leek dat hardop te willen benoemen.
"Eigenlijk is het
startpunt een vraag van Pieter Omtzigt," zei De Rooij. "Hij wilde dat
onderzocht. Dat onderzoek is nooit uitgevoerd.
De WHO zegt: ga naar de producent. De producent zegt: ga naar het VWS.
Het VWS zegt: richt een stichting op en vraag subsidie aan."
Dit
laatste deed Iris met Stichting Coronaschade.
De aanvraag werd echter
afgewezen omdat vaccinatieschade geen erkende aandoening is. "Wij
bestaan niet. Dus hebben we ook geen recht op hulp. In Duitsland is er
een post-vax-kliniek. In Nieuw-Zeeland zijn er schadevergoedingen. In
Nederland heb je niets. Je deed het voor een ander, maar de ander doet
niets terug — want je bestaat niet."
'In Nederland zijn bij Lareb
inmiddels 236.441 meldingen gedaan van klachten na coronavaccinatie,
waarvan meer dan 6.300 als ernstig zijn geregistreerd.'
Nienke
sloot het panel af. Na haar Janssen-prik kon ze woorden niet meer aan
elkaar verbinden, gesprekken niet volgen, niet nadenken. Ze zocht hulp
en vond die nergens. Ziekenhuis na ziekenhuis belde terug met dezelfde
boodschap: geen plek, geen tijd, we weten er niets van. "Ik stond daar
met lege handen. Ik wist niet wat er aan de hand was."
Uiteindelijk
herstelde Nienke grotendeels — langs een lange weg van eigen onderzoek
en het vinden van de juiste mensen. Maar ook dat herstel verliep niet
zonder slag of stoot. Behandelingen die hielpen waren duur en niet
vergoed. De reguliere zorg bood niets. Het waren lotgenoten en een
handvol artsen buiten het reguliere circuit die haar verder hielpen.
"Steeds werd ik een beetje beter," zei ze. "Tot ik bijna volledig kon
functioneren."
Experts bijeen: juristen, artsen, statistici, politici
Direct
erna volgde het tweede panel. Pasquino opende met een directe vraag aan
Maria-Louise Genet, die als jurist is betrokken bij Stichting
VoorWaarheid. Die stichting procedeert al jarenlang tegen de
coronaprikken en probeert via de rechter de handelsvergunningen van de
mRNA-vaccins te laten schorsen. Telkens botsen ze op hetzelfde probleem:
geen enkele instantie verklaart zich bevoegd. CBG verwijst naar IGJ,
IGJ verwijst naar CBG, VWS verschuilt zich achter Europese regelgeving,
rechtbanken wijzen spoedverzoeken af zonder motivering — terwijl
prikrondes gewoon doorgaan.
Door de jarenlange procedures verloor
Genet haar geloof in het rechtssysteem. "Als het gaat om
huis-tuin-en-keukenzaken, functioneert het systeem nog. Maar bij de
grote thema's kun je niet meer rekenen op de rechtspraak. We zijn als
land in de uitverkoop gezet."
Bedrijfsarts Alexander van Walraven
beschreef wat hij in zijn praktijk ziet.
"Die cognitieve problemen, die
spierzwakte, dat lamlendige, dat aan de bank hangen — in het begin
geloofde ik het bijna niet. Ik dacht eerst dat mensen mij voor de gek
hielden. Maar je ziet het aan een lopende band. Het bestaat echt." Wat
hem dwarszit, is dat de coronaprik structureel niet wordt meegenomen als
mogelijke oorzaak van klachten. "Mensen worden het bos ingestuurd: 'Het
zit tussen de oren. We weten het niet. Leer er maar mee leven.'"
Maurice
de Hond herkende in het coronadossier een patroon dat hij in meerdere
grote maatschappelijke debatten terugziet. "Er is een dominant verhaal,
en dat moet koste wat kost worden onderbouwd — met onderzoek dat soms zo
aantoonbaar onlogisch is dat ik het aan mijn kleinzoon van elf kan
uitleggen." De Hond haalde Maarten Keulemans nog eens aan als voorbeeld.
"Iemand die zichzelf wetenschapsjournalist noemt en oproept een film te
verbieden die hij niet heeft gezien — dat is zowel een belediging voor
het woord 'wetenschap' als voor het woord 'journalist'."
'Intern
erkende het RIVM dat er iets aan de hand was met de oversterftecijfers,
maar dat er geen budget werd vrijgemaakt om er onderzoek naar te doen.'
Wybren
van Haga, voormalig BVNL-Kamerlid en mede-oprichter van Stichting
Coronaschade, beschreef zijn jarenlange eenzame positie in de Tweede
Kamer tijdens de coronajaren. Vergaderingen waar hij als enige zonder
masker binnenkwam, collega's die het mondkapje pas opzetten als de
camera's aangingen. Ook zei hij niet te zullen rusten wat het
coronadossier betreft. "Mensen zoals Hugo de Jonge — of ze het nu uit
slechtheid of domheid hebben gedaan — die moeten worden verantwoord.
