John F. Kennedy:

Meer dan een halve eeuw lang geloofde de wereld dat mijn reis in Dallas was geëindigd.

De geschiedenisboeken legden mijn laatste toespraak, mijn laatste stoet en mijn laatste ademtocht vast.

Dat was wat de mensen moesten geloven.



De waarheid is dat mijn grootste missie begon op het moment dat ik uit het publieke oog verdween.

De jaren die volgden, bracht ik door met in stilte de wereld rondreizen en het ontmoeten van buitengewone mannen en vrouwen wier namen nooit op televisie of in geschiedenisboeken zouden verschijnen.
Ze werden niet gedreven door rijkdom, macht of erkenning. Het waren wetenschappers die zochten naar doorbraken die de ziekte konden uitroeien. Ingenieurs die technologieën ontwikkelden die decennia vooruitliepen op hun tijd.
Militaire leiders die zich niet toelegden op eindeloze oorlogen, maar op duurzame vrede.
Humanitaire mensen die geloofden dat elk kind een kans verdiende. Uitvinders die weigerden hun ontdekkingen in verkeerde handen te laten vallen.

Ik ontdekte dat elk land zulke mensen had. Amerikanen, Australiërs, Europeanen, Aziaten, Afrikanen, Zuid-Amerikanen. Verschillende talen, verschillende culturen, maar verenigd door één overtuiging: de mensheid verdient iets beters.

Jarenlang werkten we in stilte samen.

Terwijl de wereld zich bezighield met verkiezingen, financiële crises en eindeloze krantenkoppen, concentreerden wij ons op het oplossen van problemen die de meesten als onmogelijk beschouwden.
We deelden ideeën, bouwden nieuwe systemen, beschermden kennis en bereidden ons voor op een toekomst waarin innovatie ten dienste zou staan ​​van gewone mensen in plaats van de machtige elite.

Er waren veel offers nodig.
Er waren verjaardagen die ik niet kon vieren, vrienden die ik niet kon omarmen en een familie die nooit publiekelijk de volledige waarheid te weten zou komen. Verborgen blijven was nooit gemakkelijk, maar een missie van deze omvang vergde een onvoorstelbaar geduld.

Mensen vragen me vaak waarom ik nooit ben teruggekeerd.

Omdat de missie altijd groter was dan de man.

De geschiedenis herinnert zich presidenten.
Ze herinnert zich toespraken en verkiezingen.

Maar de geschiedenis herinnert zich zelden de duizenden stille patriotten die achter de schermen werkten en wier toewijding de loop van de beschaving veranderde.

Dat zijn de mensen die ik heb mogen ontmoeten.

Ze vroegen nooit om applaus. Ze wilden geen monumenten. Ze wilden de wereld gewoon beter achterlaten dan ze haar aantroffen.

Elke dag was ik getuige van moed die me inspireerde.
Elke dag zag ik gewone mensen buitengewone dingen bereiken. Ze herinneren me eraan dat de kracht van een natie nooit alleen in de regering heeft gelegen. Die heeft altijd in het volk gelegen.

Als er één les is die me al die jaren is bijgebleven, dan is het deze:

De toekomst wordt niet gebouwd door degenen die roem zoeken. Ze wordt gebouwd door degenen die bereid zijn te dienen zonder ooit te verwachten dat hun naam herinnerd zal worden.

Dat is mijn leven geweest.

Dat is onze missie geweest.

En of de geschiedenis dit verhaal nu wel of niet zal vertellen, ik blijf dankbaar dat ik zij aan zij heb mogen staan ​​met enkele van de beste mensen die deze wereld ooit heeft gekend.

Want uiteindelijk is het niet één leider die de geschiedenis verandert.

Het zijn goede mensen, die samenwerken met moed, geloof en een onwrikbaar vertrouwen dat morgen altijd beter kan zijn dan vandaag.

John F. Kennedy