Er is geen oorlog het is show:

 Zaterdagavond werd er in Camp David een document ondertekend dat niet openbaar is gemaakt.

Vier mannen in de kamer. Geen personeel. Geen camera's. Niet opgenomen in het officiële schema.
Trump arriveerde om 21:40 uur. Hij vertrok om 23:07 uur. Achtenzeventig minuten.

Het document is 14 pagina's lang. Het bevat twee handtekeningen, die nog nooit eerder op dezelfde pagina te zien waren.
Een Amerikaanse handtekening. Een Iraanse handtekening.

De oorlog eindigt op Trumps voorwaarden. Niet over weken. Over dagen. Wat je op televisie ziet – de raketten, het "vreemde vuur", het instortende staakt-het-vuren – is theater. Gecontroleerd lawaai, bedoeld om beide partijen de kans te geven te zeggen: "We hebben tot het einde gevochten." Geen van beide partijen vecht.

Ze voeren een show op. Voor hun binnenlandse publiek. Terwijl de inkt droogt. Netanyahu was niet op de hoogte. Hij hoorde het zondagochtend. Daarom belde Trump hem en zei hij wat hij zei. Niet uit woede. Ter informatie. "Het is geregeld. Jullie zijn niet geraadpleegd. Aanpassen maar."

Saoedi-Arabië sloot zijn luchtruim omdat daarom gevraagd werd. Niet als afwijzing. Maar als signaal aan Iran dat de corridor open is.
Geen Amerikaanse straaljagers in de lucht betekent dat geen enkel "ongeluk" de reeds gemaakte afspraken kan verstoren.
Het Pentagon sloot de persruimte af omdat de aankondiging gepland was. En het mocht niet voortijdig uitlekken. Niet uit geheimhouding. Maar omwille van de orde. Eerst trekken de troepen op. Dan beginnen de camera's te draaien.

Dan komt de wereld te weten wat er in 87 minuten op een zaterdagavond is getekend. 8 juni. De oorlog was gewonnen voordat jullie zelfs maar wisten dat hij begonnen was.