Het verdienmodel rond de asielindustrie

 Het verdienmodel rond de asielindustrie staat opnieuw in de schijnwerpers, ditmaal vanuit een onverwachte hoek: 

Via een gemeenteraadsvergadering in Hilversum. Woensdagavond sprak Tanya Koopmanschap uit Loosdrecht in tijdens de raadsvergadering over mogelijke locaties voor asielopvang. Haar bijdrage verspreidt zich sindsdien razendsnel via sociale media en raakt een zenuw die velen al langer voelen

Wat Koopmanschap zei, en waarom het aanslaat

Koopmanschap stelde een vraag die maar weinig bestuurders hardop durven stellen: ''wie heeft er eigenlijk belang bij dat het huidige asielsysteem blijft bestaan zoals het is? '

Haar antwoord was even direct als onthutsend. Niet de migranten zelf — die riskeren hun leven en betalen criminele smokkelnetwerken voor een gevaarlijke overtocht.
ook niet de gewone Nederlandse belastingbetaler, die de rekening gepresenteerd krijgt. Degenen die er werkelijk van profiteren, aldus Koopmanschap, zijn een kleine groep goed betaalde bestuurders, vaak oud-politici, die via de gesubsidieerde opvangsector een uiterst comfortabele carrière hebben opgebouwd.

De namen die ze noemde

Koopmanschap noemde concrete personen. Zo wees ze op Anita Bastiaans, bestuurder bij het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) en voormalig wethouder.
Ook noemde ze Frank Candel, bestuursvoorzitter van Vluchtelingenwerk Nederland, met een D66-achtergrond.
Verder haalde ze aan dat de moeder van VVD-politica Dilan Yesilgöz directeur was van Vluchtelingen Organisaties Nederland. En Dagmar Oudshoorn, directeur van Amnesty International Nederland, was eerder wethouder. Volgens Koopmanschap verdienen al deze mensen tussen de 100.000 en 244.000 euro per jaar — betaald uit publieke middelen.

 

Lees hier verder: