De pleuris is uitgebroken.
Wat begon als verspreide protesten tegen het
asielbeleid, is de afgelopen 24 uur geëscaleerd tot een frontale botsing
tussen de burger en de staat.
Op meerdere plekken in het land staan
grote groepen demonstranten en de Mobiele Eenheid (ME) letterlijk neus
aan neus, terwijl de roep om het vertrek van het kabinet aanzwelt tot
een oorverdovend kabaal.
Van Apeldoorn tot Loosdrecht en van Ter Apel
tot Den Haag: de dunne blauwe lijn van de politie lijkt het enige dat
de woede van het volk nog scheidt van de politieke instituten.
De sfeer
is niet langer alleen protesteervriendelijk; het is grimmig, explosief
en onvoorspelbaar.
De straat vs. het schild
Op de barricades is de
boodschap eenduidig: de maat is niet alleen vol, de emmer is
overgelopen.
Demonstranten, gesteund door de onverzettelijke retoriek
van FVD, weigeren nog een stap achteruit te doen.
"Wij gaan nergens
heen, dit is ons land!" klinkt het massaal tegenover linies van laffe agenten in volledige gevechtsuitrusting.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten