Column: De Heilige Democratie en haar Uitverkoren Middelmaat
Max von Kreyfelt (inspreek tekst voor uw gemeenteraad)
Er
zijn citaten die je op een tegeltje zet en citaten die je op de muur
van een parlement zou moeten beitelen. Niet om politici te inspireren,
dat zou verspilde moeite zijn, maar om bezoekers meteen te waarschuwen
waar ze binnenstappen.
De moderne politicus is namelijk een wonder van evolutie: een wezen dat
erin slaagt overal aanwezig te zijn en is toch nergens verantwoordelijk
voor. Hij opent bruggen die anderen bouwden, claimt successen die
toevallig gebeurden en richt commissies op om uit te zoeken waarom zijn
vorige commissie niets opleverde. Een perpetuum mobile van woorden,
draaiend op belastinggeld.
Maar binnen dat brede ecosysteem
bestaat een zeldzame ondersoort: de liberaal-democraat.
Dat is de
politicus die zichzelf verkoopt als kampioen van vrijheid, terwijl hij
voor iedere vrijheid eerst een formulier, vergunning, subsidieaanvraag
en gedragscode opstelt. Hij prijst de markt, zolang de staat de rekening
betaalt. Hij verdedigt de burger, mits die burger exact denkt zoals
voorgeschreven.
Zijn favoriete woord is “waarden”. Niet omdat hij ze bezit, maar omdat
het zo prettig klinkt tijdens een talkshow.
Zijn tweede favoriete woord
is “complex”. Dat gebruikt hij zodra iemand vraagt waarom de huur
onbetaalbaar is, de energierekening absurd, de grenzen poreus en het
vertrouwen verdwenen.
Dan blijkt alles ineens complex, behalve de
salarissen, declaraties en wachtgeldregelingen.
Het mooie aan de
liberaal-democraat is zijn ongeëvenaarde talent voor morele acrobatiek.
Vandaag redt hij de democratie door meningen te censureren.
Morgen
beschermt hij inclusiviteit door andersdenkenden uit te sluiten.
Overmorgen bestrijdt hij polarisatie met een nieuwe campagne waarin de
helft van het land wordt weggezet als achterlijk, gevaarlijk of
desinformatiegevoelig.
En toch blijft hij zichzelf zien als redder van de beschaving.
Dat is
misschien zijn grootste prestatie: falen presenteren als fatsoen,
bestuurlijke leegte verkopen als stabiliteit en minachting voor de
kiezer verpakken als verantwoordelijkheid.
De burger mag intussen
applaudisseren, betalen en vooral niet lastig doen.
Eén keer per paar
jaar krijgt hij een potlood in de hand, zodat hij kan kiezen welke
keurige manager hem de komende termijn zal uitleggen waarom niets kan,
behalve hogere lasten.
Misschien had generaal Patton ongelijk.
Misschien zijn politici niet de laagste levensvorm op aarde.
Parasieten
leveren soms nog een nuttige bijdrage aan het ecosysteem.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten