Film over overstervte:

 Film over overstervte beleeft première in bomvol  Tuschinski: 'Dit wordt structureel genegeerd

Donderdagavond zat Pathé Tuschinski in hartje Amsterdam bomvol. Ruim 700 mensen kwamen voor de première van De Stilte Schreeuwt, een documentaire over aanhoudende oversterfte en Vaccinatie Schade.

De film was er bijna niet gekomen: de NPO weigerde hem, filmfestivals wilden hem niet en een Volkskrant-journalist deed zijn best de vertoning te torpederen.
De zaal zat toch vol.

De Stilte Schreeuwt stelt de vragen die in de reguliere media nauwelijks worden gesteld: waarom is er al vijf jaar aanhoudende oversterfte?
Waarom krijgen long-covidpatiënten wél erkenning en mensen met vaccinatieschade niet?
En wie bewaakt eigenlijk de veiligheid van mensen die op verzoek van de overheid een prik namen?

De aanleiding voor de film ligt in een stapeling van signalen die volgens regisseur Frank de Rooij te lang zijn genegeerd.
In Nederland zijn bij Lareb inmiddels 236.441 meldingen gedaan van klachten na coronavaccinatie, waarvan meer dan 6.300 als ernstig zijn geregistreerd.

Tegelijk is de oversterfte al jaren hoger dan verwacht.
Daar komt bij dat erkenning voor mensen met coronaprikschade uitblijft, terwijl internationaal juist steeds meer studies verschijnen over mogelijke ernstige bijwerkingen, zoals myocarditis, neurologische klachten en immuunproblemen.

Het uitblijven van open debat vormde de directe voedingsbodem voor De Stilte Schreeuwt.
De film was bewust gemaakt voor een breed publiek — met de productiekwaliteit van een NPO-documentaire, cameraploegen die ook voor Zembla werken.
Een deel van de medewerkers wilde echter niet openlijk worden geassocieerd met het project. Hun namen werden op eigen verzoek geanonimiseerd in de aftiteling.

Een moeilijke weg naar publicatie
Al bij binnenkomst was duidelijk dat dit geen gewone bioscoopavond was.
De première was tot stand gekomen na een ongewone route. Regisseur Frank de Rooij had zijn film aangeboden aan de NPO. Geen interesse. Filmfestivals? Idem. Het was Flavio Pasquino van Lighthouse die besloot de film een podium te geven — en niet zomaar een podium.

"Ik dacht: dan gaan we gewoon voor een grote zaal," zei Pasquino voor aanvang.

"Dan gaan we naar Pathé Tuschinski." Dat diezelfde zaal er bijna niet was gekomen, maakte zijn openingswoord des te opmerkelijker.
Maarten Keulenmans, een wetenschapsjournalist van de Volkskrant, had op sociale media opgeroepen de vertoning te stoppen.
Hij noemde het een 'rabiate anti-vax-docu vol medische desinformatie' en riep abonnees op hun Pathé-pas op te zeggen. Tuschinski hield stand.

"Maarten, je hebt de film niet eens gezien," zei Pasquino. "Ik heb hem een direct message gestuurd. Nooit een reactie gekregen.
Dat is helaas het niveau waar we mee te maken hebben." Pasquino had ook geprobeerd het andere kamp aan tafel te krijgen voor het expertpanel. Marion Koopmans, Vincent Karremans, Marcel Levi, Hugo de Jonge — ze waren allemaal uitgenodigd. Niemand kwam.
Alleen viroloog Ab Osterhaus had toegezegd, maar zegde op het laatste moment af.

"Mensen met vaccinatieschade worden het bos ingestuurd: 'Het zit tussen de oren. We weten het niet. Leer er maar mee leven.'" - Alexander van Walraven (bedrijfsarts)

De regisseur aan het woord
Pasquino stelde de zaal voor aan een experiment. Hij vroeg iedereen stil te zijn. Een ogenblik lang zweeg een ruimte van 728 mensen volledig. "Voelt ongemakkelijk, hè?" zei hij daarna. "Dit hebben we ongeveer zes jaar mogen ervaren in de media. Een ijzige stilte rondom een thema dat aandacht verdient."

Voordat het licht uitging, nam Frank de Rooij kort het woord. De documentaire, zo legde hij uit, ontstond vanuit een simpele waarneming. Na de piek van de coronaperiode daalde de sterfte niet. Normaal gesproken volgt na een golf van oversterfte een dip — het zogenoemde oogsteffect. Dat bleef dit keer uit. De sterfte bleef hoog. En niemand leek dat hardop te willen benoemen.

"Eigenlijk is het startpunt een vraag van Pieter Omtzigt," zei De Rooij. "Hij wilde dat onderzocht. Dat onderzoek is nooit uitgevoerd.

" De Rooij besloot het zelf te doen. Hij sprak met het RIVM, het CBS en verschillende OMT-leden. Iedereen weigerde voor de camera, ter uitzondering van één persoon: voormalig OMT-lid Andreas Voss. Intern erkende het RIVM dat er iets aan de hand was met de oversterftecijfers, maar dat er geen budget werd vrijgemaakt om er onderzoek naar te doen.

Ook het CBS had De Rooij graag in zijn film willen hebben. "Ze hebben de benchmark voor oversterfte zo hoog gezet dat er statistisch gezien geen oversterfte meer bestaat. Ik heb gevraagd waarom. Geen antwoord."

Ernstige klachten na coronaprik
Na 65 minuten ging het licht weer aan. Wat volgde, was het eerste panel met vier vrouwen met vaccinatieschade die in de film te zien waren geweest. Ze hadden de documentaire niet in de grote zaal bekeken. Daarvoor waren hun klachten te ernstig. Overprikkeling, spierpijn, zenuwschade. Een aparte ruimte bood de uitkomst, met koptelefoons en dekentjes en stoelen met krukken. De bioscoopzaal was te veel.

Magdalena Dzambo, initiatiefnemer van de prikschadeblog The Long Shot, opende. "Als er al iets over ons wordt geschreven in de media, dan met tien disclaimers. Misschien was het toch toeval. Misschien een ongedetecteerde covid-infectie. Vaccinatie als oorzaak benoemen — dat is nog steeds een no-go-area." Dit leidt tot veel leed bij mensen met vaccinatieschade, vertelt ze. "Een aantal van onze lotgenoten heeft voor euthanasie gekozen.

Als je iemand hebt die door de prikken een ernstige ziekte heeft ontwikkeld en daardoor aan levensbeëindiging denkt — dan moeten we die gevallen ook meetellen als we over oversterfte spreken."

Magdalena wees op een patroon dat ze keer op keer terugziet in haar netwerk. Ongeveer 80 procent van de mensen met vaccinatieschade die zij kent is vrouw. "Dat is geen toeval. Dat verdient serieus onderzoek." Ze noemde ook Lisette Verhoeven, die avond aanwezig in de zaal, die na een AstraZeneca-prik een hersenbloeding opliep en het overleefde.

"Zij is het bewijs dat het helemaal mis kan gaan. Ze had er makkelijk niet meer kunnen zijn."

"Er is een dominant verhaal, en dat moet koste wat kost worden onderbouwd — met onderzoek dat soms zo aantoonbaar onlogisch is dat ik het aan mijn kleinzoon van elf kan uitleggen." - Maurice de Hond (data-analist)

Laxmi was voor de prik veertig uur per week aan het werk, mantelzorger, vrijwilliger en Nederlands kampioen in taekwondo. Na twee Pfizer-prikken begon een tsunami van klachten: spierreuma, neuropathie, ontstekingen door het hele lichaam. Nu telt ze 26 diagnoses in vijf jaar tijd.
Ze schaamt zich voor haar ziekte, durft het niet te vertellen. "Als buren vragen waarom ik zoveel thuis ben, zeg ik dat ik thuiswerk. Ik ben bang voor vooroordelen."

Haar spaargeld is inmiddels op aan behandelingen die niet worden vergoed. Van kurkuma tot supplementen, van homeopaten tot chemische behandelingen van farmaceuten. "Verzin het maar. Ik heb het allemaal geprobeerd." Intussen is Laxmi haar baan kwijtgeraakt. Dat ze haar pensioen niet haalt, beschouwt ze als een feit. "En ben ik dus straks ook onderdeel van de oversterfte."

Ook Iris de Boer van Stichting Coronaschade kreeg ernstige klachten.
Ze belandde twee weken na haar tweede Pfizer-prik half verlamd op de spoedeisende hulp. Verlammingsverschijnselen aan haar linkerzijde, fasciculaties, myoclonieën, hersenmist, hartsteken, controleverlies over blaas en darmen. Het antwoord van de arts: ga maar een nachtje slapen, het gaat wel over.
Iris is niet de enige die zo werd weggestuurd bij de spoedeisende hulp.

"Mensen werden naar huis gestuurd met pericarditis, myocarditis, longembolie, trombose, hersenbloedingen. En dan moet je maanden later bij een specialist gaan aantonen dat jij ziek bent geworden door een experimentele vaccinatie — in plaats van dat zij moeten aantonen dat je er niet ziek van bent geworden.
Een omgekeerde wereld."

Over instanties was ze helder. "De GGD zegt: ga naar het RIVM. Het RIVM zegt: ga naar het CBG. Het CBG zegt: ga naar de IGJ. De IGJ zegt: ga naar Lareb. Lareb zegt: ga naar de EMA. De EMA zegt: ga naar de WHO.

 De WHO zegt: ga naar de producent. De producent zegt: ga naar het VWS. Het VWS zegt: richt een stichting op en vraag subsidie aan."

Dit laatste deed Iris met Stichting Coronaschade.
De aanvraag werd echter afgewezen omdat vaccinatieschade geen erkende aandoening is. "Wij bestaan niet. Dus hebben we ook geen recht op hulp. In Duitsland is er een post-vax-kliniek. In Nieuw-Zeeland zijn er schadevergoedingen. In Nederland heb je niets. Je deed het voor een ander, maar de ander doet niets terug — want je bestaat niet."

'In Nederland zijn bij Lareb inmiddels 236.441 meldingen gedaan van klachten na coronavaccinatie, waarvan meer dan 6.300 als ernstig zijn geregistreerd.'

Nienke sloot het panel af. Na haar Janssen-prik kon ze woorden niet meer aan elkaar verbinden, gesprekken niet volgen, niet nadenken. Ze zocht hulp en vond die nergens. Ziekenhuis na ziekenhuis belde terug met dezelfde boodschap: geen plek, geen tijd, we weten er niets van. "Ik stond daar met lege handen. Ik wist niet wat er aan de hand was."

Uiteindelijk herstelde Nienke grotendeels — langs een lange weg van eigen onderzoek en het vinden van de juiste mensen. Maar ook dat herstel verliep niet zonder slag of stoot. Behandelingen die hielpen waren duur en niet vergoed. De reguliere zorg bood niets. Het waren lotgenoten en een handvol artsen buiten het reguliere circuit die haar verder hielpen. "Steeds werd ik een beetje beter," zei ze. "Tot ik bijna volledig kon functioneren."

Experts bijeen: juristen, artsen, statistici, politici
Direct erna volgde het tweede panel. Pasquino opende met een directe vraag aan Maria-Louise Genet, die als jurist is betrokken bij Stichting VoorWaarheid. Die stichting procedeert al jarenlang tegen de coronaprikken en probeert via de rechter de handelsvergunningen van de mRNA-vaccins te laten schorsen. Telkens botsen ze op hetzelfde probleem: geen enkele instantie verklaart zich bevoegd. CBG verwijst naar IGJ, IGJ verwijst naar CBG, VWS verschuilt zich achter Europese regelgeving, rechtbanken wijzen spoedverzoeken af zonder motivering — terwijl prikrondes gewoon doorgaan.

Door de jarenlange procedures verloor Genet haar geloof in het rechtssysteem. "Als het gaat om huis-tuin-en-keukenzaken, functioneert het systeem nog. Maar bij de grote thema's kun je niet meer rekenen op de rechtspraak. We zijn als land in de uitverkoop gezet."

Bedrijfsarts Alexander van Walraven beschreef wat hij in zijn praktijk ziet.
"Die cognitieve problemen, die spierzwakte, dat lamlendige, dat aan de bank hangen — in het begin geloofde ik het bijna niet. Ik dacht eerst dat mensen mij voor de gek hielden. Maar je ziet het aan een lopende band. Het bestaat echt." Wat hem dwarszit, is dat de coronaprik structureel niet wordt meegenomen als mogelijke oorzaak van klachten. "Mensen worden het bos ingestuurd: 'Het zit tussen de oren. We weten het niet. Leer er maar mee leven.'"

Maurice de Hond herkende in het coronadossier een patroon dat hij in meerdere grote maatschappelijke debatten terugziet. "Er is een dominant verhaal, en dat moet koste wat kost worden onderbouwd — met onderzoek dat soms zo aantoonbaar onlogisch is dat ik het aan mijn kleinzoon van elf kan uitleggen." De Hond haalde Maarten Keulemans nog eens aan als voorbeeld. "Iemand die zichzelf wetenschapsjournalist noemt en oproept een film te verbieden die hij niet heeft gezien — dat is zowel een belediging voor het woord 'wetenschap' als voor het woord 'journalist'."

'Intern erkende het RIVM dat er iets aan de hand was met de oversterftecijfers, maar dat er geen budget werd vrijgemaakt om er onderzoek naar te doen.'

Wybren van Haga, voormalig BVNL-Kamerlid en mede-oprichter van Stichting Coronaschade, beschreef zijn jarenlange eenzame positie in de Tweede Kamer tijdens de coronajaren. Vergaderingen waar hij als enige zonder masker binnenkwam, collega's die het mondkapje pas opzetten als de camera's aangingen. Ook zei hij niet te zullen rusten wat het coronadossier betreft. "Mensen zoals Hugo de Jonge — of ze het nu uit slechtheid of domheid hebben gedaan — die moeten worden verantwoord.

Want dit is een misdaad tegen de mensheid."

Hoogleraar statistiek Ronald Meester benadrukte dat cijfers over vaccinatie en sterfte zorgvuldig geïnterpreteerd moeten worden — en dat die zorgvuldigheid er te vaak niet is. "Het zijn niet alleen maar getallen die je tot je neemt. Je moet ze met wijsheid interpreteren." En juist die wijsheid, zo stelde hij, ontbreekt breed. "Bij het CBS, bij het RIVM, bij Nivel, bij Lareb. Als je al van tevoren weet hoe je de cijfers graag zou willen interpreteren, is dat het grootste probleem."

Immunoloog Theo Schetters bracht een internationaal perspectief in. Hij verwees naar een studie uit 2025 in het tijdschrift Vaccine, waarin veertien landen met een compensatiesysteem voor vaccinatieschade zijn vergeleken. "In Scandinavische landen heeft één op de 11.000 gevaccineerden een ernstige bijwerking gehad en daarvoor compensatie ontvangen. In Aziatische landen is dat één op de 10.000. In Nederland kom je op vergelijkbare verhoudingen uit — maar Nederland heeft geen cent uitgekeerd." Volgens hem was de conclusie duidelijk. "Wij leven in een staat van ontkenning."

Data-analist Wouter Aukema presenteerde zijn meest recente bevindingen. Hij beschikt over 1,32 miljard records uit de EMA-database en doet daar al geruime tijd forensisch onderzoek op. Eén bevinding sloeg in als een bom: een 1000 procent stijging in het aantal geregistreerde foetale sterfgevallen in de internationale bijwerkingsdatabase. "Dat is een signaal dat je in één land niet ziet. Maar op wereldschaal, met deze data, komt het duidelijk naar voren."

Een avond die zal bijblijven
Na de twee panels volgde een uitgebreide vragenronde vanuit de zaal. De avond liep flink uit, maar het publiek bleef. Tegen middernacht druppelde de zaal pas echt leeg.

Een opvallende noot aan het einde van de avond kwam van De Rooij zelf.
Hij vertelde te werken aan een derde film — ditmaal over de oorsprong van het coronavirus. Specifiek over de theorie dat het virus kunstmatige delen bevat en mogelijk is ontstaan in een laboratorium in Wuhan.
 

De film zal worden gecoproduceerd door Lighthouse van Flavio Pasquino.