"Waarom blijven oprechte mensen vaak alleen? De waarheid schrikt af: daarom sta je alleen.
Waarom
lijken echte, waarachtige en oprechte mensen zo vaak alleen te staan?
Niet omdat ze dat willen. Maar omdat ze iets belichamen waar anderen nog
niet klaar voor zijn.
Het schrikt mensen af, niet vanuit slechte intentie, maar omdat je iets raakt
in hen… iets wat ze zelf nog niet volledig kunnen bevatten.
Onbewust voelen ze het. Niet mijn woorden op zich, maar wat eronder
ligt. Een verschuiving. Een mogelijke waarheid.
En dan komt die ene
confronterende gedachte: “Wat als zij gelijk heeft?” Voor velen is dat
ondraaglijk. Want als dat waar zou zijn, dan begint hun hele fundament
waarop ze leven te wankelen.
En dat is waar de weerstand, frictie
en impulsiviteit ontstaan. Hun onbewuste reptielenbrein gaat dan in de
aanval.
Oprechte mensen
draaien niet rond de waarheid heen.
Ze verzachten ze niet om ze
verteerbaar te maken.
Ze spreken vanuit een innerlijk weten. En net dat
maakt hen confronterend. Want in een wereld waarin velen maskers dragen,
zorgt echtheid voor ongemak. Niet omdat het fout is, maar omdat het
doorzichtig maakt wat verborgen wilde blijven.
We leven in een bijzondere
tijd. Een woelige zotte tijd.
Maar ook een tijd waarin veel naar boven
komt. Niet in dualiteit, niet in juist of fout, maar in paradox. Waar
tegenstellingen naast elkaar bestaan.
Waar waarheid niet langer lineair
en duaal is, maar gelaagd.
En misschien is dat wat we leren: niet alles
begrijpen… maar waarnemen.
Alsof je kijkt naar een
menselijke soap, de emotionele onvolwassen volwassenen, vol drama,
verwarring en strijd… maar tegelijk ook vol schoonheid, groei en
bewustwording.
En dat is misschien nog het meest fascinerende van
alles."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten