Waarom 2024 het laatste jaar is voor het World Economic Forum.
Een
keer per jaar zijn al onze ogen gericht op Davos. De enclave van Neu
Schwabenland in het stenen hart van Europa; dan zien we de duizenden
call girls en schandknapen, de cateraars met hun Wagyubeef en Blanquette
de Veau, de koelwagens stampvol Beluga kaviaar en spartelende kreeften,
hun scharen afgebonden.
Eens per jaar turen we naar de
duizenden grimmig kijkende huurlingen die gemeenschappelijke Zwitserse
bodem afgrendelen. De Soldiers of Fortune, met hun machinegeweren en
brede bodyguards met hun oortjes in.
Halt. Privat. Kein Eintritt!
Eens
per jaar leggen we onze oren te rusten op de kronkelende bergwegen, in
afwachting van het gedreun van de stoet nachtblauwe Maybachs,
gepantserde Audi’s en Cadillac Escalades, met hun geblindeerde ramen,
waarachter het daglicht niet verdragen wordt.
Eens per jaar zien we van verre het spectaculaire ballet van privéjets
die als engelen uit de kraakheldere lucht komen vallen. Om vervolgens de
rite van de schrale troost te belijden, waarin we hen steeds opnieuw
“betrappen” op de daden waar ze zich in woord, wet en regelgeving zo
tegen keren.
Eens per jaar wringen we onze handen, in morbide afwachting.
Wat
zouden ze dit jaar met ons van plan zijn? Disease X…. Met 100% kans op
overlijden? Wordt dit het jaar waarin wij en onze kinderen raspend,
opgekruld als roze garnalen, vergeefs naar adem happen? Gaan ze
Wereldoorlog Drie verder uitrollen? Taiwan? Yemen? Gog, Magog?
Armageddon? Gaan ze West Europa overstromen en al het boerenland zout en
dor maken? Of wordt dit het jaar van de “comprehensive cyber attack”
die ons terug zal werpen naar het stenen tijdperk, onze computers en
systemen zal koken en black-outs zal veroorzaken, die onze prematuurtjes
zullen smoren in hun couveuses, zoals wij de baby’s in Gaza lieten
stikken?
Eens per jaar kijken wij, de slachtschapen, met
afgrijzen en bewondering toe, hoe de grijnzende slagers bedachtzaam hun
messen vlijmscherp slijpen.
Terwijl wij kijken, doen zij voort.”
Ik
schreef deze korte, maar achteraf onterechte, verzuchting in de Andere
Krant -veruit de beste krant van Nederland- een paar dagen voor het
Zwitsers bergdorpje Davos zoals ieder jaar zou worden omgetoverd tot
macabere Efteling met attracties als Fort BlackRock, Castle StateStreet
en Pfizer palace; de besneeuwde Olympus van de zelfbenoemde neo-feodale
elite. Het Mont Segûr van de New World Order. Trots en ongenaakbaar.
Onkwetsbaar, in de splendid isolation, waarin zij de afgelopen jaren het
bitter lot voor ons, het “rif raf” hebben bepaald.
“Eat ze Bugs”, “You will own nothing and be happy”. “We can only be safe, when everybody is vaccinated.”
Wie kent niet de Greatest hits van Klaus’ Party House?
“We
will chip your childrens”, We will own ze water”, “Kill ze Russians”,
“We penetrate ze kabinetz”, “Fight ze Climate Change” en “Build Back
Bitter”.
Wat waren ze oppermachtig in hun postmoderne mix van klassiek nazisme, technologisme, neo-corporatisme en kadavercommunisme,
Gehaat maar onaantastbaar.
Tot 2024.
Want wat zijn ze ineens kwetsbaar.
Wat
zagen ze er moe, bang en verslagen uit tijdens hun slaapverwekkende
stage talks, hun wereldvreemde forumdiscussies en tijdens hun perp
walks, zwijgend als het graf, begraven in hun loden jassen, afgeschermd
door matig PR volk, kunstig geheckeld door de vriendelijke horzels van
Rebel News, op argumenten gesloopt door Heritage Foundation president,
Kevin Robert’s en op onnavolgbare wijze geparodieerd door Damon Imani.
“When are you going to roll out Disease X, mister Tedros”?
Wat
waren ze futloos en klagerig dit jaar. Wat waren die typische zure WEF
vrouwtjes, zonder hun illusie van macht, hun magic cloak of power, weer
gewoon wat ze zijn; afzichtelijke, oude eenzame klagerige
horrorbuurvrouwtjes, met grijs schaamhaar en veel te grote brillen.
Arme Klaus, die angstig de zaal in stond te loeren als “The man behind the curtain”; een ontmaskerde Wizard of Oz.
Het deed me denken aan Nicolae Ceausescu en zijn Elena, vlak voor hun laatste balkonscène. Ik kreeg bijna medelijden.
Waar was iedereen?
Waar waren de Young Global Leaders?
Waar was Greta Thunberg?
Waar
was Yuval Noah Harari? Zonder hem is Davos toch een Reichsparteitag
zonder Albert Speer, Nürnberger Festspiele zonder Meistersinger.
Geen Nazi Tranny Cyborg feest, waar Yuval niet is geweest.
Waar
waren de flonkerende sterren? Waar was Bono? Waar was Hollywood? Matt
Damon, Charlize Theron, Goldie Hawn. Was was Di Caprio? En die lul van
Nescafé?
Er waren geen acteurs in Davos 2024 en dat is een goed teken.
Dit was het laatste Davos jaar, omdat Davos gevraagd heeft om het “herstel van ons vertrouwen.” Want je niet kan vragen om het herstel van iets dat er nooit was.
Je
kunt geen vertrouwen vragen aan dezelfde mensen die je haten, verachten
en bespotten. De mensen die je in hun volle zicht hebt geprobeerd tot
slaaf te maken, te belazeren, te bestelen en nog veel en veel erger.
Dit jaar heeft het World Economic Forum laten zien, dat er geen sterren stralen aan hun kristalheldere firmament.
Dit
jaar heeft het World Economic Forum laten zien hoe bang en kwetsbaar
het mannetje achter het gordijn, aan het einde van de Yellow Brick Road
eigenlijk is.
Dit jaar heeft het World Economic Forum laten zien dat ze niets zijn zonder onze instemming, onze liefde
The window of opportunity is eyes wide shut.
En we trappen er niet meer in.
Want zij hebben ons nodig. En niet andersom. Dat zeggen ze zelf.
2024 - Dit was de laatste Davos.
Forwarded from
Geen opmerkingen:
Een reactie posten