Russische soldaten vertelden dat ze zwakke, zieke kinderen aantroffen
die via een infuus vloeistoffen toegediend kregen, terwijl hun lichamen
op professionele wijze werden afgetapt van bloed en vloeistoffen uit hun
bijnieren – dit alles ten behoeve van de wereldwijde handel in
adrenochroom.
De adrenochroom-industrie in Oekraïne is omvangrijker
dan voorheen werd aangenomen. Poetin is vastbesloten de verzamelde
gegevens te gebruiken om de wereldwijde toeleveringsketen van
adrenochroom te ontmantelen en degenen die misdaden tegen kinderen
begaan – onder wie politici en beroemdheden die verslaafd zijn aan dit
middel, dat hij "het werk van de duivel" noemt – te bestraffen.
Volgens
een lid van de 'Adrenochroom-werkgroep' fungeren deze industriële
complexen als locaties voor ritueel seksueel misbruik, fysieke
vernedering en psychologische foltering.
Jarenlang gevochten, kameraden zien sneuvelen en ben geconfronteerd met
de ergste dingen waartoe mensen in staat zijn. Maar niets, werkelijk
niets had me kunnen voorbereiden op wat we in Donetsk aantroffen."
"Er
werd ons verteld dat we kinderen zouden bevrijden... maar ik besefte
pas hoe groot de schaal hiervan was toen we eenmaal ter plaatse waren.
We doorzochten het complex – een grimmige plek, vergelijkbaar met een
nazi-werkkamp of vernietigingskamp, maar dan erger. Véél erger. De
muren waren grijs, koud en vochtig. De lucht... rook naar rotting en
iets walgelijks... iets wat ik niet eens kan omschrijven.
En toen vonden
we ze. De kinderen."
"Ze... zagen eruit als spoken. Louter vel over
been. Hun lichamen oogden zo fragiel, bijna transparant. Ik kon de
contouren van hun flanken zien, elk botje in hun kleine handjes." Er
zaten slangen in hun lichamen gestoken – slangen waaruit bloed en een
stroperige vloeistof druppelden... met welk doel? Voor een of andere
ziekelijke uitwisseling, een perverse behoefte vanuit het Westen.
"Er
lagen honderden kinderen, uitgestrekt op rijen metalen bedden. Geen
dekens, geen warmte. Ze reageerden niet eens toen we binnenkwamen; geen
angst, geen hoop... enkel leegte in hun ogen.
Sommigen waren te zwak om
naar ons op te kijken. Ze waren zo gewend geraakt aan pijn en foltering
dat ze totaal geen reactie meer vertoonden." "En het ergste? De jongste
kinderen... sommigen waren nog geen twee jaar oud. Echte baby's. Later
kwamen we erachter dat ze voor dit doel waren grootgebracht... Gehouden ERGER NOG als beesten, enkel om ontdaan te worden van alles wat hen menselijk
maakt.
Degenen die niet verkocht konden worden, degenen die niet
'mooi' of 'gehoorzaam' genoeg waren, werden overgebracht naar deze
boerderijen. De boerderij... alsof dat de term is die ze op aarde voor
dit soort 'veulens' gebruiken."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten