11/18/2026

Adrenochroom-industrie in Oekraïne;

 Russische soldaten vertelden dat ze zwakke, zieke kinderen aantroffen die via een infuus vloeistoffen toegediend kregen, terwijl hun lichamen op professionele wijze werden afgetapt van bloed en vloeistoffen uit hun bijnieren – dit alles ten behoeve van de wereldwijde handel in adrenochroom.



De adrenochroom-industrie in Oekraïne is omvangrijker dan voorheen werd aangenomen. Poetin is vastbesloten de verzamelde gegevens te gebruiken om de wereldwijde toeleveringsketen van adrenochroom te ontmantelen en degenen die misdaden tegen kinderen begaan – onder wie politici en beroemdheden die verslaafd zijn aan dit middel, dat hij "het werk van de duivel" noemt – te bestraffen.

Volgens een lid van de 'Adrenochroom-werkgroep' fungeren deze industriële complexen als locaties voor ritueel seksueel misbruik, fysieke vernedering en psychologische foltering.

Jarenlang gevochten, kameraden zien sneuvelen en ben geconfronteerd met de ergste dingen waartoe mensen in staat zijn. Maar niets, werkelijk niets had me kunnen voorbereiden op wat we in Donetsk aantroffen."


"Er werd ons verteld dat we kinderen zouden bevrijden... maar ik besefte pas hoe groot de schaal hiervan was toen we eenmaal ter plaatse waren. We doorzochten het complex – een grimmige plek, vergelijkbaar met een nazi-werkkamp of vernietigingskamp, ​​maar dan erger. Véél erger. De muren waren grijs, koud en vochtig. De lucht... rook naar rotting en iets walgelijks... iets wat ik niet eens kan omschrijven.

En toen vonden we ze. De kinderen."
"Ze... zagen eruit als spoken. Louter vel over been. Hun lichamen oogden zo fragiel, bijna transparant. Ik kon de contouren van hun flanken zien, elk botje in hun kleine handjes." Er zaten slangen in hun lichamen gestoken – slangen waaruit bloed en een stroperige vloeistof druppelden... met welk doel? Voor een of andere ziekelijke uitwisseling, een perverse behoefte vanuit het Westen.

"Er lagen honderden kinderen, uitgestrekt op rijen metalen bedden. Geen dekens, geen warmte. Ze reageerden niet eens toen we binnenkwamen; geen angst, geen hoop... enkel leegte in hun ogen.

Sommigen waren te zwak om naar ons op te kijken. Ze waren zo gewend geraakt aan pijn en foltering dat ze totaal geen reactie meer vertoonden." "En het ergste? De jongste kinderen... sommigen waren nog geen twee jaar oud. Echte baby's. Later kwamen we erachter dat ze voor dit doel waren grootgebracht... Gehouden ERGER NOG als beesten, enkel om ontdaan te worden van alles wat hen menselijk maakt.

Degenen die niet verkocht konden worden, degenen die niet 'mooi' of 'gehoorzaam' genoeg waren, werden overgebracht naar deze boerderijen. De boerderij... alsof dat de term is die ze op aarde voor dit soort 'veulens' gebruiken."

Geen opmerkingen: