—Generaal John F. Kelly:

 *De meeste Amerikanen weten niet wat er gebeurt als we een van onze soldaten, matrozen, luchtmachtpersoneel, mariniers of kustwachters in de strijd verliezen**, dus laat ik het u vertellen.

Hun kameraden wikkelen hen in wat dan ook als lijkwade dient, zetten hen in een helikopter (zoals gebruikelijk) en sturen hen naar huis. Hun eerste tussenstop is het inpakken in ijs, meestal op de luchthaven, waarna ze naar Europa worden gevlogen. Daar worden ze opnieuw in ijs verpakt en naar Dover Air Force Base gevlogen, waar Dover de stoffelijke resten verzorgt — ze balsemen, hen zorgvuldig in hun uniformen kleden met de linten en medailles die ze hebben verdiend, de insignes van hun dienst — en ze in een ander vliegtuig zetten, gekoppeld aan een escorte van een officier van de slachtofferhulp die hen naar huis brengt.

Dat is het proces. Terwijl dat gebeurt, gaat een officier van de slachtofferhulp meestal heel vroeg in de ochtend naar het huis en wacht tot de eerste lichten aangaan. En dan klopt hij op de deur. Meestal doen de ouders open, of de vrouw – en als er een vrouw is, speelt dit zich af op twee verschillende plekken; als de ouders gescheiden zijn, op drie verschillende plekken. En de officier die gewond raakt, breekt het hart van een familielid en blijft bij die familie tot – nou ja, heel lang, zelfs na de begrafenis.

Dus dat is wat er gebeurt. Wie zijn deze jonge mannen en vrouwen? Ze vormen de beste 1% die dit land voortbrengt.

—Generaal John F. Kelly, persconferentie in het Witte Huis, 19 oktober 2017


Voordat u Amerika veroordeelt, denk dan aan deze toespraak – en wat die onthult over de prijs van vrijheid.

Aan de rouwende families: onze gedachten en gebeden zijn bij jullie. Aan hen die nog steeds dienen: dank jullie wel dat jullie doorgaan.

Eer de gevallenen. Wij herdenken hen.

God zegene Amerika.