EEN LIEFDELOOS HUWELIJK
Er bestaat een onheilige alliantie tussen het Joodse en het Amerikaans-evangelische eindtijdactivisme.
Christelijke zionisten en
joodse zionisten hebben een liefdeloos verstandshuwelijk gesloten. Zij
gebruiken elkaar in een perverse afhankelijkheidsrelatie waarin beide
partijen hun eigen messiaanse ideologieën pogen te bevorderen.
De christelijke zionisten verkeren in de verwachting dat Jezus nu spoedig zal terugkeren.
Dat is het centrale thema van hun eindtijdverwachting.
Ze hangen het dispensationele, pro-zionistische gedachtegoed van John Nelson Darby aan, dat al meer dan een eeuw is verspreid via de Scofield Study Bible. Hoewel zij zoals dat in het traditionele christendom gebruikelijk is, ook geloven dat de Messias al is verschenen, bestaat hun eindtijdverwachting echter uit het idee dat die Messias, die ze nooit Christus maar consequent Jezus noemen, volgens zijn belofte zal terugkomen éxact zoals Hij is gekomen, namelijk in een fysieke incarnatie.
Zij beschouwen de Joodse zionisten daarbij met stille suprematie als nuttig voor hun doelen. In hun scenario zien zij de joden als proxies die in het Heilige Land het vuile werk voor hen zullen opknappen om daar het Armageddon te voltrekken, terwijl zij zelf beschermd zullen zijn in de armen van Jezus.
De joodse zionisten zijn realistischer ingesteld, tenminste als het aankomt op het kostenplaatje van hun eindtijdgeloof.
Zij zijn afhankelijk van Amerikaans-Christelijke fondsen voor hun strijdlust en plannen voor de bouw van de derde tempel. In hun interpretatie van de eindtijd, waarin de komst van hun verlosser – de ‘Moshiach’ – centraal staat, moeten zij kunnen rekenen op een constante toestroom van kapitaal uit de lobbyapparaten van de Amerikaanse christelijke zionisten en militaire steun van de Amerikaans regering.
Hoewel de eindtijdvisies van beide zionistische kampen op het eerste gezicht lijken te verschillen, stemmen ze overeen op een cruciaal punt.
Groepen uit beide kampen koesteren overeenkomstige karakteristieken van hun verlossersfiguur als zijnde een religieus-politiek wereldleider of ‘Rex Mundus’ – een koning van deze wereld dus – die aanspraak zou maken op Jeruzalem als thuisbasis van waaruit hij leiding zal geven over een utopisch wereldrijk.
Hun verschillende eindtijdvisies vinden elkaar dus in een puur materialistische en strikt letterlijke interpretatie van teksten uit hun religieuze tradities.
De christelijke zionisten verkeren in de verwachting dat Jezus nu spoedig zal terugkeren.
Dat is het centrale thema van hun eindtijdverwachting.
Ze hangen het dispensationele, pro-zionistische gedachtegoed van John Nelson Darby aan, dat al meer dan een eeuw is verspreid via de Scofield Study Bible. Hoewel zij zoals dat in het traditionele christendom gebruikelijk is, ook geloven dat de Messias al is verschenen, bestaat hun eindtijdverwachting echter uit het idee dat die Messias, die ze nooit Christus maar consequent Jezus noemen, volgens zijn belofte zal terugkomen éxact zoals Hij is gekomen, namelijk in een fysieke incarnatie.
Zij beschouwen de Joodse zionisten daarbij met stille suprematie als nuttig voor hun doelen. In hun scenario zien zij de joden als proxies die in het Heilige Land het vuile werk voor hen zullen opknappen om daar het Armageddon te voltrekken, terwijl zij zelf beschermd zullen zijn in de armen van Jezus.
De joodse zionisten zijn realistischer ingesteld, tenminste als het aankomt op het kostenplaatje van hun eindtijdgeloof.
Zij zijn afhankelijk van Amerikaans-Christelijke fondsen voor hun strijdlust en plannen voor de bouw van de derde tempel. In hun interpretatie van de eindtijd, waarin de komst van hun verlosser – de ‘Moshiach’ – centraal staat, moeten zij kunnen rekenen op een constante toestroom van kapitaal uit de lobbyapparaten van de Amerikaanse christelijke zionisten en militaire steun van de Amerikaans regering.
Hoewel de eindtijdvisies van beide zionistische kampen op het eerste gezicht lijken te verschillen, stemmen ze overeen op een cruciaal punt.
Groepen uit beide kampen koesteren overeenkomstige karakteristieken van hun verlossersfiguur als zijnde een religieus-politiek wereldleider of ‘Rex Mundus’ – een koning van deze wereld dus – die aanspraak zou maken op Jeruzalem als thuisbasis van waaruit hij leiding zal geven over een utopisch wereldrijk.
Hun verschillende eindtijdvisies vinden elkaar dus in een puur materialistische en strikt letterlijke interpretatie van teksten uit hun religieuze tradities.
Forwarded from Prochorus
Geen opmerkingen:
Een reactie posten