3/06/2017

Reconquista van El Cid op naar 15 maart

Beste mensen neem een voorbeeld aan El Cid op 15 maart dan maken we een begin aan de reconquista van Ons vaderland en geheel Europa!

https://ejbron.files.wordpress.com/2017/03/screenshot_140.png

Standbeeld van El Cid in de Spaanse stad Burgos.

El Cid riep op tot de Reconquista

El Cid, eigenlijk Rodrigo Díaz de Vivar, was misschien de Spaanse held van de Reconquista, die lange periode van de herovering van het Spaanse schiereiland in het teken van het kruis. 

Na de onderwerping onder de islamitische Moren en hun opeenvolgende koninkrijken, die het land onder elkaar verdeelden, restte voor de christelijke rijken Aragón, Castilië en Navarra slechts een schaduwbestaan. Terwijl de Europese landen elkaar onderling bestreden, nam de invloed van de moslims verder toe. Overslagplaatsen van de slavenhandel, kazernesteden en ook culturele bloeiende centra voor diegenen die de Halvemaan volgden.

Moderne historici proberen aan El Cid vaak het beeld van een vagebond te koppelen, een zwerver die het goed kon vinden met de moslims en graag zijn diensten aanbood aan menig Moorse vorst. Maar de hij was niet altijd een huurling en dolende ridder en er bestaan ook andere zienswijzen van deze Spaanse krijger. Een intens christelijke man, die zijn eigen koning vernederde door hem voor God te laten zweren dat deze geen hand in het spel gehad had bij de dood van zijn broer Sancho II. En toen de Reconquista over Toledo kwam, moesten de Moren de van de Visigoten geroofde stad weer afstaan. 

Na 300 jaar islamitische heerschappij herinnerden alleen nog de weinige christenen en oude bouwwerken uit de Klassieke Oudheid aan de
voor islamitische geschiedenis van de stad. De herovering van de belangrijke metropool raakte in heel Europa bekend, ook in Rome.

Geheel in tegenstelling tot de mythe van het vreedzame en bloeiende
islamitische Spanje zag de realiteit er toch iets anders uit. 

In 1066 slachtten de moslims bijna de volledige joodse bevolking in Granada af. Duizenden kwamen om het leven en werden door woedende meutes opgejaagd door de straten. 
Deze pogroms waren geen incidenten, ze beperkten zich echter niet alleen tot Joden. 
Ook de christenen waren onderworpen aan de “Convivencia”, een broze 
binnenlandse vrede in de islamitische landen van Spanje, die erop gebaseerd was dat de Joden en christenen tweederangs burgers bleven. 

Moderne historici willen heel graag deze fase als periode van religieuze tolerantie duiden, omdat de Moren de christenen en Joden in ieder geval deels duldden in plaats van hen gewoon af te slachten. Dat laatste gebeurde echter desondanks af en toe. 
En in principe hebben we nu nog steeds dezelfde situatie in het Nabije Oosten en in Noord-Afrika, waar de weinige christenen veeleer geduld worden, en de kleinste aanleiding volstaat om pogroms te beginnen. 

Kijk alleen maar naar Irak, Egypte of Syrië. Het is niet veel geweest met de
 zoveel gepredikte tolerantie van de Moren. 
De later volgende heersersgeslachten van de Almoraviden waren zelfs nog onbarmhartiger in hun interpretatie van de islam en voerden een heilige oorlog om het hele schiereiland te veroveren. Na Toledo wilde men harder optreden tegen de opstandige christenen.

Laten we terugkeren naar El Cid. 
Na de Reconquista van Toledo waren de Almoraviden met voor de toenmalige tijd gigantische legers van duizenden soldaten uit Noord-Afrika geland. Ze overwonnen de christelijke legers bij Sagrajas. 
Op het slagveld ten noorden van de stad Badjoz hadden joodse en christelijke soldaten zich aaneengesloten om zich te verdedigen tegen de moslims. De islamitische legerleider zou de “ongelovigen” drie opties hebben gegeven voordat het tot de strijd kwam:

“Onderwerp je aan de islam (bekeer je), betaal de hoofdelijke belasting . . . of sterf”.  

Een deugniet die hierin overeenkomsten ziet met het gedrag van ISIS in Syrië en begrijpt waar de legitimering voor diens handelingen vandaan worden gehaald. 
Het antwoord van de christenen en Joden was duidelijk. Men wilde liever sterven dan als slaaf te leven of het eigen geloof te verloochenen. 

Sagrajas werd het debacle voor de Europese ridders en op enkele honderden na werden ze allemaal gedood, zodat de zegevierende moslims zich zonder verzet door het omringende land konden bewegen. 
In deze tijd grote angst en onzekerheid kwam El Cid weer in beeld. 
Deze ridder was geen onbekende en het lukte hem binnen korte tijd een eigen ridderleger te formeren, dat uit vele naties bestond en waartoe vele 
verschillende persoonlijkheden behoorden. 
Er werd een kleine troep soldaten gevormd, die een enorme religieuze zuigende werking kon uitoefenen. El Cid nam de taak op zich om Castilië, zijn vaderland, te redden. Eigenhandig.

Hier ontstaat de mythe van de onoverwinnelijke El Cid, die het Spaanse vaderland tegen de overmacht verdedigde toen niemand anders dat kon. 
Hij vertrouwde op kleinere eenheden en rekruteerde zijn mannen overal. 
In kroegen, burchten, kloosters en boerderijen. 
El Cid riep op tot de Reconquista en velen volgden zijn roep. Geen man die men meed, maar eentje die men wilde volgen.

Na bijna 8 jaar oorlog belegerde hij eindelijk Valencia, de mediterrane grote stad, die daarvoor door de moslims was veroverd. 
Ook hier overwon zijn leger en nu nog vindt men hier hotels, bars en straten die naar hem genoemd zijn.  
El Cid! Campeador! Heerser! Strijder! 

Maar vooral een man die de teruggedrongen Spanjaarden moed en kracht schonk. 
Geloof, moed en kracht waren de motor van deze Reconquista, die bijna zonder de invloed van de Castiliaanse koning functioneerde.

Bron: http://younggerman.de
Vertaald uit het Duits door: E.J. Bron


In 1961 is er een geweldige film gemaakt over dit onderwerp.
De titel is “El Cid” . 

Met in de hoofdrollen Charlton Heston en Sophia Loren. 




 El Cid 1961
Hier kun je de film bekijken. Hij duurt 3 uur. Het is een echt epos, zoals de politiek correcte nep-regisseurs en acteurs van Hollywood het tegenwoordig niet meer durven te maken. 

In Spanje wordt de Moorse bezetting en de Reconquista (herovering) tenminste nog op de lagere scholen onderwezen, althans, 50 jaar geleden. Hoe het nu is weet ik niet, maar 600 à 700 jaar geschiedenis vlak je niet zomaar uit. 

 

Geen opmerkingen: