2/27/2017

Boek kaarten en zie hoe we met klimaat, Asylanten en energie worden bedrogen

Boek snel de laatste kaarten voor Venlo of Rotterdam om ook zelf te leren zien hoe we met klimaat en energie worden bedrogen 





Bij zien klimaatfilm Marijn Poels in Maastricht en Ede vallen mensen van stoel en schellen van ogen

Na de vertoning in Maastricht zijn bezoekers van de film, dat het is nu zeker dat de klimaatwetenschap onzeker is zie je mensen naar adem happen om uitdrukking te geven aan hun verbazing.

Hier alvast een stukje film (TRAILER) "The Uncertainty has settled"

 
Is het dan echt zo dat het hele klimaatverhaal een fabeltje is dat door belanghebbenden van bedrijfsleven tot milieubeweging en van wetenschap tot politiek in stand wordt gehouden?
en bepaal zelf of je wilt gaan kijken. Er zijn nog twee mogelijkheden:

3 maart
NIEUWE SCENE VENLO   19:00 + 21:15 INFO - RESERVEREN

8 maart
KINO ROTTERDAM   20:30 TICKETS


Jan Jacobs van het weblog ockhams-scheermes.be is in Maastricht bij de voorstelling geweest. Zijn review is indrukwekkend.


De onzekerheid is neergedaald. “The uncertainty has settled”
De titel is ook meteen de beste reden om deze gloednieuwe en uitstekende klimaatdocumentaire te gaan bekijken. Marijn Poels is een doorwinterde documentairemaker en pur sang journalist. Gedreven en sociaal bewogen, hart op de juiste plaats. 
Met de paplepel meegekregen van zijn sociaal geëngageerde ouders. Links en progressief, zo beschrijft hij zichzelf. Deze documentaire financierde hij bovendien volledig met eigen middelen.

Marijn Poels is zich bewust van de gevoeligheid en de polarisatie wanneer het onderwerp klimaatverandering ter sprake komt. Elke zweem van belangenvermenging of bevooroordeling moest daarom worden vermeden. De kwaliteit van de film is bijzonder hoog en dat is buitenlandse vakjury’s niet ontgaan, zo mocht Marijn al twee bekroningen voor beste documentaire ontvangen, eentje in Berlijn en eentje in Los Angeles.

Wat zo mooi en meeslepend is in deze documentaire is de onwetendheid van de maker. 
Marijn valt werkelijk van de ene verbazing in de andere. Je kan het ongeloof, de verwondering en soms zelfs de vertwijfeling gewoon van zijn gezicht aflezen. De prachtige camerabeelden en overgangen, samen met de nodige rustpunten, geven de kijker de nodige pauzes en tegelijkertijd een drang naar meer informatie. De manier waarop het onderwerp wordt aangepakt, de woorden die worden gebruikt om de informatie te duiden, maken de film uiterst geschikt voor de leek. Ook voor wie dacht dat er maar één mening bestond over het onderwerp klimaatverandering en CO2.

53 wetenschappers aanschrijven en slechts 2 willen in gesprek gaan
Voor Marijn is deze doodeerlijke zoektocht een openbaring. Alle zekerheden over klimaatdoem, en het CO2-gevaar verschrompelen stuk voor stuk. Vandaar de gekozen titel “ the uncertainty has settled”. Omdat Marijn ook open van geest met wereldvermaarde wetenschappers zoals Freeman Dyson en Piers Corbyn gaat praten. Dat zijn zogenaamde sceptici in het klimaatdebat.
Normaal praat je niet met zulke sceptische mensen in het klimaatdebat, zeker niet als je uit de leefwereld komt waarin Marijn is opgegroeid. Dat zijn immers klimaatnegationisten. Te vermijden volkje. 
Althans, dat is de mening van de stam van de politiek correcte progressieve milieuactivisten. Een stam waartoe Marijn dacht te behoren. Tot hij ging praten met die negationisten en moest vaststellen dat deze geen vuur spuwen of kleine kindjes opeten. Ook de bokkenpoten en de staart van de duivel bleken te ontbreken. Dan val je vanzelf van je geloof.

Marijn schreef maar liefst 53 wetenschappers aan die de zogenaamde consensus over het klimaat verdedigen. U weet wel de mensen die mordicus volhouden “the debate is over and the science is settled” Slechts twee waren bereid om met hem te praten. 
Ook dat was een shock voor de filmmaker.
Waarom willen die mensen niet eens praten met een journalist die eigenlijk van het onderwerp niet eens veel afweet. Waarom willen die wetenschappers niet eens praten met iemand die eigenlijk tot dezelfde ideologische groep behoort? Bedenkelijk toch!
Het zijn ook de gesprekken met de gewone bevolking, die het slachtoffer zijn geworden van een ver-van-mijn-bed-politiek in Brussel of Berlijn, die deze documentaire zoveel meer maakt dan een opsomming van feiten om het eigen grote gelijk te halen. 
De menselijke factor is heel erg aanwezig. Het pijnlijk blootleggen van het falen van een politiek die gericht is op een vermindering van menselijke CO2. De verwoestende gevolgen voor het landschap en de natuur en de inkomsten van volledige bevolkingsgroepen die verdwijnen. Boeren die geen eten maar energie produceren. Het vreet aan het rechtvaardigheidsgevoel van de mens Marijn Poels.

De uitspaak van Richard Lindzen, de klimaatwetenschapper aan het MIT in Boston kwam mij voor de geest “ordinary people see trough man-made climate fears- but educated people are very vulnarable”

Ik zag alle klimaatdocumentaires van – New ice age met Leonard Nimoy uit 1976, The greenhouse conspiracy 1990 van Channel 4, The inconvenient truth, The great global warming swindle, The boy that cried warming, climate hustle, The year of living dangerously, Blue – Maar wat Marijn heeft gemaakt overtreft ze, -voor wat mij betreft- allemaal. Alleen Blue komt in de buurt.
Net zoals Pandora’s promise van Robert Stone, een echte nucleaire renaissance in progressieve milieus heeft veroorzaakt binnen de VS, heeft deze documentaire alles om een mijlpaal te zijn in het debat over klimaatverandering en de huidige welvaartvernietigende politiek daaromtrent.

Heel veel klimaatwetenschappers en ecologisten beginnen zich trouwens heel openlijk af te zetten tegen de grote eco-bullies zoals Greenpeace, WWF en andere multinationale extremistische ecologische groeperingen. 
Het zijn de vijanden van de mensheid en ze houden broodnodige economische ontwikkeling en vooruitgang tegen. Zonder het te beseffen rijden deze organisaties en hun naïeve helpers voor de multimiljarden eco-bedrijven en grootbanken.

Europese Politici beseffen nog steeds niet dat ze de woordvoerders en uitvoerders zijn van deze kleine doch zeer goed georganiseerde groep gesubsidieerde extremisten. 

De dag dat politici dat beseffen en de geldkraan dichtdraaien, is hun rijk over. Documentaires zoals deze, kunnen hierin een katalysator zijn. 

De dag dat gevestigde pers wil inzien dat het opzettelijk verzwijgen van informatie populisme en extremisme in de hand werkt, is wellicht niet veraf.
Eigenlijk zou iedereen deze documentaire moeten zien, van politici over beleidsmensen, journalisten, activisten van Urgenda en de Klimaatzaak over academici en zeker en vast de scholen. 
Laten we hopen dat dit artikel u kan aanzetten om te gaan kijken. Daar zal u geen spijt van hebben.



 

 

 

 

 

Geen opmerkingen: