1/20/2017

Liegende NATO EU elites kunnen alvast hun borst nat maken!


Deze song is tijdloos! mijn antwoord erop is : weg met de hele huidige politiek, en op naar 100% zelfbestuur! gemaakt voor EN door burgers zelf!


De oorlogsmisdaden die door de NATO zijn begaan   in de volgende landen: Vietnam, Joegoslavië, Zuid-Ossetië, Libië, Syrië, Oekraïne en wellicht nog meer gebieden waar het westen hun bommen heeft gegooid en meedogenloze proxie legers heeft gebruikt, tegen legitieme regeringen en bevolking.

Geheel volgens de verwachting en helemaal terecht. Het westen, mbv de Navo hebben jarenlang hun gang kunnen gaan. 

Nu zijn ze Rusland tot op het bot aan het beledigen en provoceren. De maat is vol!!!
De NATO elites kunnen alvast hun borst nat maken.…dat blijft niet ongestraft.


Het gelijk van Poetin in de komende wereldorde. Een bekend spreekwoord luidt : “De honden blaffen, maar de karavaan trekt verder”.
Dat is inderdaad het geval hier en Moskou laat zich niet van de wijs brengen. De meerderheid van de Westerse media heeft de Russische interventie in Syrië omschreven als een criminele en imperialistische onderneming. 
Dit past binnen de  logica  van de strategie om Poetin te demoniseren. Het doel ervan is om het herstel van Rusland als internationale grootmacht te belemmeren. Het verzinsel van  Rusland als militaire dreiging, het alsmaar herhalen dat Rusland zucht onder een dictatuur, beweren dat de Krim geannexeerd is en dat Oekraïne aangevallen wordt – hetgeen het voorwendsel was voor Westerse sancties – dit alles maakt deel uit van de politieke gedachte om de koude oorlog te laten herleven.   Rusland zou een ‘slecht voorbeeld’ zijn voor het Westen. Poetin zou dit slechte voorbeeld zijn omdat hij een voorstander is van patriottisme, herstel van traditionele waardes, het verwerpen van de links-libertaire ideologie, populisme, het verdedigen van de nationale identiteit enzovoorts.

Het nieuwe Rusland vertegenwoordigt precies alles wat door de Westerse heersende klassen verafschuwd wordt. Deze Westerse elites zijn oligarchieën die geïsoleerd staan ten opzichte van hun eigen volk.


Luister eerst hier even

De Russische inmenging in Syrië : leugens en werkelijkheid
 De herovering van Aleppo door de troepen en sjiitische bondgenoten van Bachar el-Assad werd mede mogelijk gemaakt door de doortastende wijze van optreden van de Russische luchtmacht en Russische inspanningen op dit gebied. Het heeft aanleiding gegeven tot beschuldigingen van  ‘oorlogsmisdaden’  tegen de burgerbevolking.
Vladimir Poetin is ervan beschuldigd de eerstverantwoordelijke te zijn. Hij is immers de voornaamste bondgenoot van Assad. Deze laatste is beslist geen koorknaapje, maar hij is niet beter of slechter dan andere grote vrienden van het Westen, dat bijvoorbeeld zijn ogen sluit voor de massamoorden van Saudi-Arabië  in Jemen.

De Westerse media hebben de daden van Assad tijdens deze burgeroorlog overdreven
Zij maakten hierbij gebruik van leugens en hielden beschamende feiten verborgen. De anti-Russiche propaganda heeft bijvoorbeeld vergeten te melden, dat de slachtingen onder burgers, vrouwen en kinderen in Aleppo juist niet door de troepen van Assad, zijn bondgenoten of de Russische luchtmacht gepleegd werden, maar  door artillerievuur van ‘goede rebellen’. Deze ‘goede rebellen’ zijn in werkelijkheid fanatieke islamisten. Zij zijn bewapend door de Amerikanen, de Saoediërs en de Golfmonarchieën. De moordenaars komen uit een heel andere hoek dan men zou verwachten.

Rusland werd aan de schandpaal genageld, terwijl iedereen overduidelijk weet, dat elke militaire luchtmachtoperatie  – dus ook die welke Frankrijk, onder het oppercommando van Amerika uitvoert aanleiding geeft tot ‘bijkomende schade.’
De Amerikaanse machthebbers zijn echter nooit van  oorlogsmisdaden beschuldigd. Niettemin heeft de US Air Force de afgelopen 70 jaar in naam van een “rechtvaardige oorlog” het grootste aantal slachtingen en vernielingen onder burgers aangericht uit de gehele geschiedenis. 
Die van meest recente datum zijn die in Servië, Irak, Libyen en Syrien  .
In het huidige geschil kiezen de VS en de Franse regering, die haar gehoorzaamt de zijde van het soennitisch islamistisch terrorisme. Maar dit zou juist de primaire tegenstander moeten zijn. Dat is echter alleen maar zo in woorden, bij monde van meneer Le Drian  Het is niet zo in daden.
Ivan Rioufol merkt terecht en heel dapper op :
‘De dreiging die binnen democratieën teweeg gebracht wordt door het islamitisch totalitarisme, verdient een snedig antwoord, dat maar niet gegeven wordt.
Integendeel : De islamistische “rebellen” van Oost-Aleppo (Syrië) , ondersteund door Al Quaida, worden ook ondersteund door de VS en Frankrijk. Deze laatste twee landen zijn nu teleurgesteld door de nederlaag van deze rebellen. Het is deze inconsequentie, die Poetin’s ster doet rijzen als respectabel leider en beschermer van de Christenen in het Midden Oosten. (Le Figaro, 16 december 2016).’
Wat betreft het Syrische Vrije Leger, dat strijdt tegen Assad en gefinancierd wordt door het Westen :  Het betreft hier zeer louche troepen, die aanschurken tegen het islamistisch terrorisme. Zij veranderen van strijdkamp zoals men van overhemd wisselt.
Door  (op dit moment …) Assad en de Alevieten aan de macht te willen houden in Syrië, speelt Rusland de kaart van stabiliteit in de regio. 
Als de Russen niet tussenbeide waren gekomen en de val van Assad niet verhinderd hadden, dan zou Syrië veranderd zijn in een islamistische hel. 
Assad zou vervangen zijn door ISIS en het zou chaos troef geweest zijn. Men kan ernaar gissen wat dan weer de gevolgen voor het Westen zouden zijn.

Westerse provocaties tegen het nieuwe Rusland
Het zijn overigens de Amerikaanse interventies in Irak geweest die het Midden Oosten gedestabiliseerd hebben en het islamisme begunstigd. 
Het is sinds de val van Saddam Hoessein dat de Christenen er worden uitgeroeid. Het suïcidale Westen heeft het vuurtje aangestoken, daar waar Rusland het juist probeert te doven. 
Wat dat betreft, moet men ook denken aan de hernieuwing van de Koude Oorlog (bewust gewild) tussen de Europese regeringen en hun leider aan de andere kant van de Oceaan enerzijds en het Rusland van Poetin anderzijds.

Na de val van de Sovjet Unie in 1991, werd Rusland geleid door de zwakke Jeltsin en bij gebrek aan daadkracht overvleugeld door de VS, die het wilde neutraliseren en in een onderdanige positie wilde brengen. Het Russische reveil, dat dankzij Poetin op gang gekomen is, werd door de Westerse leiders niet geaccepteerd. Derhalve heeft men nu bedacht dat er een ‘Russische dreiging’ bestaat.

De gekozen strategie was die van de provocatie. Dit werd uitgewerkt door de CIA en de Amerikaanse en Europese plannenmakers van de NAVO. Hierbij had men twee doelen in het oog:  Georgië en Oekraïne. Aan deze twee landen werd beloofd hen te integreren binnen de Europese Unie en binnen de NAVO, wetende dat deze hypotheses economisch en strategisch gezien absurd waren. Het ging ook lijnrecht in tegen de afspraken die met de volledig ontredderde Russen gemaakt werden tijdens  de ondergang van de Sovjet-Unie.
Het doel van deze Westerse provocatie was uitsluitend en vooral om de Russen ertoe te brengen, heftig te reageren teneinde een conflictsituatie te creëren.
Deze strategie heeft echter schipbreuk geleden. Enerzijds kwam dit door de zwakheid en besluiteloosheid van president Obama, die een situatie moest zien te beheersen , waarin hij niet zelf alles kon beslissen. Anderzijds kwam het doordat de Russische regering en Poetin, in tegenstelling tot Jeltsin, voortgegaan zijn met het herstel van Rusland als grootmacht. Zij besloten om zich niet onder de indruk te laten brengen en om niet te wijken.

Trump en Rusland : beloftes en tegenstellingen
Het ziet er naar uit dat Trump, wanneer hij eind januari 2017 in functie treedt, zal breken met deze gluiperige pro-islamistische, anti-Israëlische en Rusland-hatende koers van de regering Obama. 
Maar men mag vooral hopen, dat hij zijn gewaagde  programma van buitenlandse politiek zal volgen en een toenadering tussen Rusland en de VS zal aandurven.

 Dit zou een volledige breuk betekenen met de politiek van de Verenigde Staten sedert 1945. 
 Als Donald Trump woord houdt en de invloedrijke krachten kan weerstaan die zijn politieke koers willen ombuigen, zal deze verzoening met Rusland, die een omslag van 180 graden is,  een ingrijpende verandering betekent in de mondiale geopolitiek. 

De nieuwe Amerikaanse president, die zeer vijandig tegenover Peking staat, zal, als hij van goede raad voorzien wordt,  (want hij blinkt niet uit door subtiliteit ), een aardschok teweeg brengen : Een alliantie Washington – Moskou (Trump – Poetin)  zou een mondiale herverdeling betekenen.  Met, als vooruitzicht, het einde van de Atlantische politiek. De in Europa heersende elites in de politiek en de media zouden gedestabiliseerd zijn en zich geen raad meer weten. 

Een as Amerika – Europa – Rusland komt vanuit deze logica gezien, als sluitstuk naar voren. Dit gaat de kleinschalige berekeningen van de Europese leiders ver te boven. Zij zouden volledig gepasseerd worden.  Europa is de zwakke schakel. 
De beloftes van Trump zijn – zoals ik al eerder op deze website [v2] heb aangegeven dermate verreikend en bevatten zulke grote fundamentele omwentelingen, dat men zich moet afvragen of dit wel serieus is en of dit kan worden nagekomen.

Trump zal, nadat hij 20 januari 2017 in functie komt, meteen tegen een groot probleem aanlopen. Aan de ene kant heeft hij de wens geuit van toenadering tot Rusland. Anderzijds heeft Rusland een sterke betrokkenheid met Iran: er is samenwerking in de oorlog in Syrië, er zijn wapenleveranties etcetera, kortom, hier is sprake van bestendige betrekkingen. Trump zal hierin een evenwicht moeten vinden.

Trump wil immers, net als de Israëlische regering, breken met het pro Teheran beleid van Obama en het nucleaire akkoord opzeggen. 
Deze tegenstrijdigheid – zich verzoenen met de vriend [Rusland] van een vijand [Iran] zal heel moeilijk te verwezenlijken zijn. Vladimir Poetin, die Rusland  opnieuw tot een zeer grote mogendheid wil omvormen, heeft onlangs verklaard :
‘Wij moeten het militaire potentieel van onze nucleaire strijdkrachten    versterken. Wij moeten raketinstallaties bouwen die in staat zijn om alle bestaande en toekomstige antiraket verdedigingssystemen te kunnen verslaan.’
Het is een toespeling op het “anti-raket-schild”, dat door de Amerikanen in Centraal Europa geplaatst wordt.  Maar misschien reageerde Poetin hier al op Trump, zijn onvoorziene ‘vriend’ en toekomstig president. Deze had tenslotte enkele dagen eerder laten weten:
‘De VS moeten hun nucleaire capaciteiten aanzienlijk versterken en uitbreiden. We moeten dat blijven doen totdat de wereld weer voor rede vatbaar is.’
Poetin zou Mika Brzezinski van MSNBC [v3] toevertrouwd hebben :
‘Er is inderdaad een wapenwedloop aan de gang ! Maar we zullen hen telkens overtreffen en iedere keer weer overleven.’
Kortom, het is niet duidelijk hoe de zaken er voor staan.
De decadentie van de Franse regering
De Franse media en ook de Franse regering beschouwen Poetin als een verschrikkelijke autocraat. 
Door te weigeren om hem te ontvangen bij de inwijding van de orthodoxe kathedraal te Parijs, heeft de heer Hollande een zeer grote diplomatieke fout begaan. Waarschijnlijk gehoorzaamde hij hiermee aan een order vanaf de andere kant van de Atlantische Oceaan. De Franse president heeft echter niet Poetin of Rusland vernederd; neen, hij heeft Frankrijk en zijn onafhankelijkheid vernederd. Tegelijkertijd echter heeft Ségolène Royal [v4], minister en vertegenwoordigster van de Staat, bij de uitvaart van Fidel Castro de loftrompet gestoken over deze tiran en moordenaar, deze kleine Stalin van de tropen.  
Wat de Franse Staat betreft, is Poetin dus een ongewenst persoon, de crimineel Castro is dat echter niet.

Het record aantal blunders, begaan door mevrouw Royal, staat hierbij niet eens ter discussie. Iedere week begaat zij er wel een en dat op alle mogelijke terreinen.
Hier staat iets anders ter discussie. Frankrijk, de Europese regeringen en de Europese Unie verketteren het Kremlin, maar ondertussen onderhouden ze nauwe relaties met de absolutistische en tirannieke Golfstaten. Ze sluiten hun ogen voor de wandaden, gepleegd door met name Saoedi-Arabië en Qatar.  De verering van de ‘mensenrechten’ is een tak van wiskunde met wel heel wisselvallige geometrie.
De onduidelijkheden en dwalingen van François Fillon [v5]
 François Fillon, die hoopt om tot president te worden gekozen, begint zich nu al weer van Poetin te distantiëren. 
Aanvankelijk had hij een pro-Russisch standpunt ingenomen. Hij wilde het einde van de sancties en een hervatting van de dialoog met Moskou. Hij werd ernstig in verlegenheid gebracht doordat de Russische president lovende woorden over hem uitsprak. Poetin had Fillon omschreven als
‘Een groot professioneel iemand die zich duidelijk weet te onderscheiden van de politici van deze planeet.’
François Fillon had de zijde van Rusland gekozen in het Oekraïense  conflict. Hij erkende dat het het Oekraïense parlement was dat weigerde om in te stemmen met het akkoord over de autonomie van de Russisch sprekende oostelijke partijen van Oekraïne. Maar al zeer snel kwam hij hier op terug. Een stap naar achteren doen is een gewoonte bij deze zelfbenoemde ‘wedstrijdcoureur’ [v6].
Zijn woordvoerder en raadsman, Jérôme Chartier , heeft het op 18 december duidelijk verwoord :
Zij  [Fillon en Poetin] kennen elkaar en respecteren elkaar. Het zijn echter geen vrienden.
Vriend van Poetin zijn, dat hoort nou eenmaal niet. Als de heer Fillon gekozen wordt tot president, kan men erom wedden dat hij een uitvlucht zal weten te vinden om van mening te veranderen en niet meer te eisen dat de sancties van de Europese Unie tegen Rusland zullen worden opgeheven.
Fillion, de winnaar van de voorrondes van de verkiezingen heeft deze vernederende liefdesverklaring aan Washington afgegeven, vol van afkeer jegens Rusland en dat op een laag niveau :
‘Het is duidelijk niet het belang van Frankrijk om van bondgenootschap te wisselen, wanneer het zich meer tot Rusland wendt dan tot de Verenigde Staten. [….]  Wij zijn de bondgenoten van de Verenigde Staten en wij delen met de VS fundamentele waarden die wij niet delen met de Russen. Wij hebben een bondgenootschap met de VS, dat ons veiligheid brengt en we gaan dat niet ter discussie stellen.’
(Televisie debat van 24 november 2016 met zijn tegenstander Alain Juppé).
Wat een onderdanigheid. Tegelijkertijd stelt onze ‘wedstrijdcoureur’ voor om:
‘…de band met Rusland opnieuw aan te halen en Rusland met Europa te verbinden.’
En voor hem is de politiek van [president] Hollande absurd:
‘Deze politiek brengt Moskou ertoe om te verharden, zich te isoleren en geeft aanleiding tot nationalistische reflexen.’
Hij stelt dat
 ‘…Rusland, een nucleaire grootmacht, een gevaarlijk land is als men het behandelt zoals we dat de afgelopen vijf jaar gedaan hebben.’
Het zijn tegenstrijdige voorstellen. Hij wisselt meningen net zo makkelijk als iemand anders een overhemd.
De geostrategische overwinning van Rusland
 20 December 2016 zijn in Moskou de ministers van Buitenlandse Zaken en Defensie van Rusland, Iran en Turkije bijeen gekomen. Gezamenlijk hebben zij verklaard dat ‘de strijd tegen het terrorisme’ hun doelstelling was en dat het niet hun bedoeling was het regime van Bachar el-Assad omver te werpen. Dat is een slag in het gezicht van de VS en de Europese Unie. Voor hen was de verdrijving van Assad immers een harde voorwaarde. De VS en de EU werden zelfs niet uitgenodigd op deze bijeenkomst in Moskou.
De overwinning van het Kremlin is totaal, aangezien het erin geslaagd is Turkije te laten afzien van zijn wens om Assad te elimineren.  Alleen Poetin beslist over diens lot.
Sergueï Shoïgou, de Russische minister van Defensie, heeft verklaard dat het Westen het bij het verkeerde einde had, volledig gefaald heeft in het Midden Oosten en ‘geen invloed meer heeft ter plekke.’
De overwinning van de strategie van Poetin in Syrië en het Midden Oosten heeft de woede opgewekt van het Westen. Temeer daar Rusland door deze ingreep erin geslaagd is opnieuw een grootmacht te worden waar alle landen ter wereld rekening mee moeten houden:
‘Rusland heeft de VS verdrongen als grootmacht en referentie in de regio.’ Merkt Renaud Girard op als hij spreekt over het Midden Oosten (Le Figaro, 20 december 2016).
De “vriendschappelijke“ relatie tussen Rusland en Turkije is kunstmatig en hangt af van het voordeel dat ermee behaald kan worden. De twee grootmachten zijn al sinds eeuwen rivalen, de Sultans tegen de Tsaren. 
Het Kremlin handelt in de geest van  Machiavelli [v6] tegenover het Turkije van neo-sultan Erdogan, die het liefst het Otttomaanse Rijk  zou willen laten herleven.  
Rusland heeft zich met Turkije verzoend ondanks het incident waarbij een vliegtuig van de Russische luchtmacht werd neergehaald.  En de moordaanslag op Andreï Karlov, ambassadeur te Ankara, op 19 december 2017, heeft wellicht duistere en slinkse achtergronden, waarin de Turkse regering verwikkeld is teneinde druk uit te oefenen op Rusland. Het is ook mogelijk dat het simpelweg gaat om onachtzaamheid van de zijde van de Turkse regering, die niet in staat bleek deze politieman en moordenaar op tijd te stoppen.

Wat echter uit al deze voorvallen als belangrijkste punt naar voren komt, is dat Rusland in staat is gebleken om een land voor zich te winnen, namelijk Turkije, dat een steunpilaar is van de NAVO. Dit is uiteraard een pijnlijke tegenslag voor de mondiale Amerikaanse politiek. Het Kremlin heeft Washington van een van zijn bondgenoten, pardon, vazallen beroofd.
Het mag echter duidelijk zijn dat het Kremlin niet, zoals de Europese Unie, geweken is voor de Turkse chantage om honderdduizenden vluchtelingen op zijn territorium toe te laten.
Voor het  [Westerse] systeem is de Russische dreiging allereerst ideologisch
 Het Rusland van Poetin is het toonbeeld geworden van een vijand ( Nog meer dan indertijd Sovjet Rusland) omdat Rusland werkt aan het herstel en de belichaming van patriottische waardes en principes en omdat het hecht aan zijn wortels die terugvoeren op tradities. Dit alles is een doorn in het oog van de dominante heersende ideologie in het Westen.
Poetin wordt veracht omdat hij zich laat inspireren door Tsaar Alexander III, die steun ontleende aan de orthodoxe Kerk en het populisme ( dat wil zeggen de geest van het volk) en die de soevereine uitoefening van de macht in praktijk bracht.

De Westerse oligarchieën worden geobsedeerd door het idee van directe democratie of ‘Cesarisme’ of zelfs ‘populisme’ , waarvan men het Bonapartisme en het zuivere Gaullisme als vertakkingen zou  kunnen beschouwen. Het zijn allemaal zaken, waardoor de Westerse heersende elites zich bedreigd voelen.
Derhalve is de haat tegenover Rusland vanuit de Westerse leidende politieke klassen en media eerder te verklaren vanuit ideologische motieven dan vanuit geostrategische  motieven met als achtergrondreden de militaire dreiging van Rusland. Dit laatste is totaal verzonnen.

Waar zij eigenlijk bang voor zijn is dat de  westerse publieke opinie, die genoeg heeft van de decadentie, beïnvloed zou kunnen worden door het voorbeeld van het huidige Russische regime. Ook de gevaarlijke “populistische” partijen zouden deze invloed kunnen ondergaan. Immers, het Front Nationale en andere vreselijke ‘extreem-rechtse’ partijen zijn toch allemaal pro Russisch ?

De ultieme paradox is: Ooit was het voorbeeld het Westerse kapitalisme in de ‘vrije wereld’ voor de oude Sovjetmacht een groot gevaar. Nu wordt het voorbeeld van patriottisme en de identiteitsbeleving van het Rusland van Poetin gezien als een ernstig gevaar vanwege beïnvloeding en aanmoediging van de geminachte ‘populistische’ bewegingen.
Poetin werkt storend omdat hij een patriottische ideologie verdedigt, die veracht wordt door de bovenste klasse van de media, de politiek en de westerse intellectuele en culturele wereld, die dol is op het kosmopolitisme.

Poetin en de Russische regering worden helemaal niet door de oligarchieën belaagd omdat ze een tiranniek regiem vertegenwoordigen of omdat ze het zouden wagen, militaire agressie te ontketenen tegen hun buren. 
Niemand hecht geloof aan deze stupide hypothese, zelfs de propagandisten van de NAVO niet, die dit soort nieuws niettemin voortdurend verspreiden. Het is nog minder geloofwaardig dan indertijd een aanval op het Westen door de Sovjet-Unie, de opgeklopte dreiging ten tijde van Jeltsin.

Poetin probeert de spirituele dimensie van de soevereiniteit te herstellen, geërfd uit het Tsaren-tijdperk, waarbij hij orthodoxe religie en een krachtig patriottisch bewustzijn met elkaar probeert te verbinden. 
Hij zoekt hierbij zijn toevlucht tot grote Russische namen uit de geschiedenis zoals prins Vladimir, het equivalent van Jeanne d’Arc in Frankrijk.
Het moge duidelijk zijn dat een dergelijke onderneming in de ogen van het merendeel van onze journalisten en politici een duivelse zaak is.

Het oorspronkelijke artikel staat hier. 


Voetnoten van de vertaler : Guillaume Faye
Woorden in de tekst tussen deze haken [], zijn toevoegingen van de vertaler.

[v1] Le Drian : Franse minister van Defensie.
[v2] Website van Guillaume Fayehttp://www.gfaye.com/
[v3]  MSNBC : groot Amerikaans televisie en media concern.

[v4] Ségolène Royal : Minister van Milieu en Duurzame Energie in het huidige kabinet. Lid van de Socialistische Partij en als zodanig de kandidaat van de PS voor de Franse presidentsverkiezingen van 2007.  Zij was vele jaren de partner van de huidige president, François Hollande. Deze is de vader van haar 4 kinderen.

[v5] François Fillon :  Fillon deed in november 2016 mee aan de voorverkiezingen voor Les Républicains in de hoop te worden gekozen als de officiële presidentskandidaat van LR voor de presidentsverkiezingen van 2017. Bij de eerste ronde van de voorverkiezingen van 20 november 2016 verwierf hij de meeste stemmen. Thema’s tijdens zijn campagne zijn een kleinere overheid en betere betrekkingen met het Rusland van Vladimir Poetin.  Zijn grootste uitdager binnen Les Républicains was Alain Juppé die doorgaat voor gematigder. 
 Op 27 november versloeg hij Juppé in de tweede ronde.   (Bron : wikipedia).
[v6] Fillon heeft als hobby autoracen. Als zodanig deed hij in 2003 mee aan de  grote 24 uurs race van le Mans. Vandaar de bijnaam ‘wedstrijdcoureur’.

[v7] Machiavelli : Italiaans politicus uit een ver verleden (Renaissance, rond 1500). Beroemd om zijn boek “il Principe” ( de Heerser) , waarin hij uitlegt hoe een heerser meedogenloos over zijn volk moet regeren, zonder gewetensbezwaren of scrupules. Het is een filosofische analyse van het begrip ‘macht’. Het boek stond in de top 10 bij Napoleon, Stalin en waarschijnlijk tal van andere staatshoofden. Hoogste tijd, dat de huidige machthebbers er weer eens een blik op werpen. Met name wat betreft de strijd tegen islamitische barbarij en terrorisme.















Geen opmerkingen: