6/13/2016

Sentimentaliteiten van Timmermans en Schäuble zijn een daad van agressie




 Met één oog dicht, uit zelfbescherming, kijk ik naar een korte toespraak van Frans Timmermans in het Europees Parlement deze week ter bevordering van meer draagvlak voor vluchtelingen.

De toespraak is van hetzelfde kaliber als die hij hield na de MH17 ramp, of van de mierzoete epistels die hij achterlaat op Facebook en onlangs nog in de krant. Zijn gezicht kijkt ernstig, zijn stem is vol emotie, zijn gebaren bijna smekend, of: profetisch. Ja, dat is het, profetisch. De stilte in de zaal is een kracht in zichzelf en de golf waarop Timmermans surft.

Wat de profeet verkoopt is (niet erg geloofwaardige) emotie, daarover kunnen we het denk ik eens zijn. Niks mis met een beetje emotie, maar hier is het veel meer dan dat. Hij spreekt over de vluchtelingen in Zweden, die -blijkbaar- nog te weinig als mensen worden gezien. ‘Ze zijn geen nummers, geen objecten!’ roept hij uit. ‘Het zijn mensen zoals jij en ik, die een toekomst willen, die een toekomst voor hun kinderen willen!’
 De Zweedse voetballer Zlatan Ibrahimović wordt er bij gehaald. Hij drukt dus op de bal-bier-bewondering knop, ik zucht. Ik wissel van oog, kijk naar die koele ernst en hoor: ‘Ook Zlatan is met zijn ouders de Balkan ontvlucht twintig jaar geleden en nú is hij een trotse Zweed. En Zweden is trots op hem’. Hij wil dat iedere vluchteling zoals Zlatan kan worden. Schouders eronder, kom op nou.

Timmermans gedraagt zich als een begrafenisstoet waar iedereen netjes voor stilstaat op de weg, zodat hij voorbij kan rijden. Je toont als voorbijganger respect, ook al is de dode een onbekende voor je. Het geeft dan blijkbaar niet dat hij liegt (Zlatan is gewoon vijfendertig jaar geleden in Malmö, Zweden geboren). Het geeft blijkbaar ook niet dat hij uitsluitend een beroep doet op de traanbuizen van toehoorders om zo, op autoritaire wijze, goede intenties te verheffen boven de complexe werkelijkheid. 
Het geeft blijkbaar niet dat in zíjn happy ending de vluchtelingen zullen blijven. Wat rechtvaardigt al deze openlijke ‘slordigheden’ en harde leugens eigenlijk? Want Timmermans mag dan een begrafenisstoet zijn, ligt er eigenlijk wel een kist in de lijkwagen?

Ik doe allebei mijn ogen weer open. Sentimentaliteit kent veel onschuldige vormen, zoals die van porseleinen engeltjes in de vensterbank en bombastische ballads van Adele, maar in het politieke debat, en tot waar die reikt, is sentimentaliteit vooral een middel om de geadresseerde toehoorder zijn waardigheid af te pakken en machteloos te maken, doelbewust. Hoe grotesker de bewijsdrang en hoe diepgevoeliger Timmermans miljoenen vluchtelingen en andere slachtoffers onder zijn hoede neemt, hoe makkelijker het is om te liegen en de boel te bedisselen. Niemand weerspreekt zulke barmhartigheid. 
Dit zeg ik al jaren: politieke correctheid is een aflaat.
Daarom wordt groot menselijk leed -aangespoelde kinderen, ontheemde volken- voortdurend geprojecteerd op de fortuinlijke anderen, die uit angst om voor harteloos en onmenselijk te worden uitgemaakt (hoe zou dat nou komen) elk rationeel en redelijk (tegen)argument meteen uit handen laat vallen. Niet alleen omdat ze te slap zijn, sentimentaliteit vernedert degenen waarop een humanitair beroep wordt gedaan. ‘Eet het wereldleed uit mijn hand of anders ontmenselijk ik jou’. Dat is -binnen de context van een politiek bestel- een zuivere daad van agressie.

Sentimentalisten, zoals Timmermans (maar ook Tony Blair beheerste de kunst der manipulatie, en Sylvana in zekere zin, en zelfs moeder Theresa) gebruiken het leed van (treurig genoeg) buitenstaanders, zieken en gemarginaliseerden om de eigen bevolking of kring van mensen te manipuleren en te bewegen tot het marginaliseren van zichzelf
Dat geeft macht. Schuld en schaamte over ons eigen, welvarende, onverdiende lot moeten verhullen dat politici ons helemaal niets te bieden hebben en ons niet op een waardige manier behandelen (de vluchtelingen ook niet for that matter). 
Want dan zouden ze onze zorgen serieus nemen en ons niet voor islamofoben uitmaken. Zo kan het ook gebeuren dat weeshuizen in Afrika kinderen laten ontvoeren om erin te stoppen, zodat het geld blijft komen. 
Die wreedheid en corruptie wordt door voornamelijk Westerse, sentimentele verlangens in stand gehouden. Sentiment is een middel om wreedheid te maskeren. Eigenlijk vallen ze met elkaar samen.


Ik weiger misbruikt te worden (want dat is het) voor iemands individuele politieke doeleinden. 

Over de rug van mijn medelanders: leraren in de klas, die zonder hulp en begeleiding getraumatiseerde oorlogskinderen in de klas krijgen, werkgevers die volgens Timmermans best met open armen ongeschoolde arbeiders in dienst kunnen nemen, kleine dorpen die plotseling honderden of duizenden vluchtelingen erbij krijgen. ‘Iedereen wil er een succes van maken’, zegt hij.

We moeten maar de hele tijd horen van mensen als Timmermans dat het allemaal van ons afhangt. 

Dat wij dat dode jongetje op het strand op ons geweten hebben, dat wij met onze irrationele angst vluchtelingen tekort doen. En misschien heb ik iets gemist maar de vluchtelingen hebben we toch -juist wel!- met open armen ontvangen?


Ik word er zelf bijna sentimenteel van. Wij zijn ook gewone mensen, meneer Timmermans, met kinderen die een toekomst verdienen. Doe niet alsof ik, of anderen dat een ander misgunnen. 
Wanneer is er in de geschiedenis van de wereld ooit meer geld en middelen en aandacht besteed aan oorlogsvluchtelingen en zij die op dat vermoeden meeliften, op deze schaal? We doneren ons van alle landen op de wereld helemaal blut.

Maar nog steeds: schuld, schuld, schuld! Racisten zijn we, harteloos, pessimistisch. En bedankt. Ik wil best met anderen samenleven die er hele andere ideeën op nahouden, ze naar school sturen met mijn kinderen. Maar ik wil ook goed onderwijs! En een veilig bestaan als vrouw, gelijk aan ieder ander. Hoe staat het daarmee?

Als de begrafenisstoet Timmermans weer even voorbij is, kunnen we dit soort stukjes schrijven en er een beetje om lachen, dat hij de toerist in zijn eigen carrière uithangt. 
Maar dat neemt niet weg dat sentimentaliteit gevaarlijk is, want die ontlading van zenuwen is in feite het andere, iets minder afschrikwekkende gezicht van het kwaad. 

En vergis je niet, wij de burgers zijn het doelwit.

bron


Schäuble gegen Sexuallpraktisierende deutsche Inzucht und Degeneration 

  Muslime seien in Deutschland eine Bereicherung für deutsche Frauen


 









Met één oog dicht, uit zelfbescherming, kijk ik naar een korte toespraak van Frans Timmermans in het Europees Parlement deze week ter bevordering van meer draagvlak voor vluchtelingen.
De toespraak is van hetzelfde kaliber als die hij hield na de MH17 ramp, of van de mierzoete epistels die hij achterlaat op Facebook en onlangs nog in de krant. Zijn gezicht kijkt ernstig, zijn stem is vol emotie, zijn gebaren bijna smekend, of: profetisch. Ja, dat is het, profetisch. De stilte in de zaal is een kracht in zichzelf en de golf waarop Timmermans surft.
Wat de profeet verkoopt is (niet erg geloofwaardige) emotie, daarover kunnen we het denk ik eens zijn. Niks mis met een beetje emotie, maar hier is het veel meer dan dat. Hij spreekt over de vluchtelingen in Zweden, die -blijkbaar- nog te weinig als mensen worden gezien. ‘Ze zijn geen nummers, geen objecten!’ roept hij uit. ‘Het zijn mensen zoals jij en ik, die een toekomst willen, die een toekomst voor hun kinderen willen!’ De Zweedse voetballer Zlatan Ibrahimović wordt er bij gehaald. Hij drukt dus op de bal-bier-bewondering knop, ik zucht. Ik wissel van oog, kijk naar die koele ernst en hoor: ‘Ook Zlatan is met zijn ouders de Balkan ontvlucht twintig jaar geleden en nú is hij een trotse Zweed. En Zweden is trots op hem’. Hij wil dat iedere vluchteling zoals Zlatan kan worden. Schouders eronder, kom op nou.
Timmermans gedraagt zich als een begrafenisstoet waar iedereen netjes voor stilstaat op de weg, zodat hij voorbij kan rijden. Je toont als voorbijganger respect, ook al is de dode een onbekende voor je. Het geeft dan blijkbaar niet dat hij liegt (Zlatan is gewoon vijfendertig jaar geleden in Malmö, Zweden geboren). Het geeft blijkbaar ook niet dat hij uitsluitend een beroep doet op de traanbuizen van toehoorders om zo, op autoritaire wijze, goede intenties te verheffen boven de complexe werkelijkheid. Het geeft blijkbaar niet dat in zíjn happy ending de vluchtelingen zullen blijven. Wat rechtvaardigt al deze openlijke ‘slordigheden’ en harde leugens eigenlijk? Want Timmermans mag dan een begrafenisstoet zijn, ligt er eigenlijk wel een kist in de lijkwagen?
Ik doe allebei mijn ogen weer open. Sentimentaliteit kent veel onschuldige vormen, zoals die van porseleinen engeltjes in de vensterbank en bombastische ballads van Adele, maar in het politieke debat, en tot waar die reikt, is sentimentaliteit vooral een middel om de geadresseerde toehoorder zijn waardigheid af te pakken en machteloos te maken, doelbewust. Hoe grotesker de bewijsdrang en hoe diepgevoeliger Timmermans miljoenen vluchtelingen en andere slachtoffers onder zijn hoede neemt, hoe makkelijker het is om te liegen en de boel te bedisselen. Niemand weerspreekt zulke barmhartigheid. Dit zeg ik al jaren: politieke correctheid is een aflaat.
Daarom wordt groot menselijk leed -aangespoelde kinderen, ontheemde volken- voortdurend geprojecteerd op de fortuinlijke anderen, die uit angst om voor harteloos en onmenselijk te worden uitgemaakt (hoe zou dat nou komen) elk rationeel en redelijk (tegen)argument meteen uit handen laat vallen. Niet alleen omdat ze te slap zijn, sentimentaliteit vernedert degenen waarop een humanitair beroep wordt gedaan. ‘Eet het wereldleed uit mijn hand of anders ontmenselijk ik jou’. Dat is -binnen de context van een politiek bestel- een zuivere daad van agressie.
Sentimentalisten, zoals Timmermans (maar ook Tony Blair beheerste de kunst der manipulatie, en Sylvana in zekere zin, en zelfs moeder Theresa) gebruiken het leed van (treurig genoeg) buitenstaanders, zieken en gemarginaliseerden om de eigen bevolking of kring van mensen te manipuleren en te bewegen tot het marginaliseren van zichzelf. Dat geeft macht. Schuld en schaamte over ons eigen, welvarende, onverdiende lot moeten verhullen dat politici ons helemaal niets te bieden hebben en ons niet op een waardige manier behandelen (de vluchtelingen ook niet for that matter). Want dan zouden ze onze zorgen serieus nemen en ons niet voor islamofoben uitmaken. Zo kan het ook gebeuren dat weeshuizen in Afrika kinderen laten ontvoeren om erin te stoppen, zodat het geld blijft komen. Die wreedheid en corruptie wordt door voornamelijk Westerse, sentimentele verlangens in stand gehouden. Sentiment is een middel om wreedheid te maskeren. Eigenlijk vallen ze met elkaar samen.
Met één oog dicht, uit zelfbescherming, kijk ik naar een korte toespraak van Frans Timmermans in het Europees Parlement deze week ter bevordering van meer draagvlak voor vluchtelingen.
De toespraak is van hetzelfde kaliber als die hij hield na de MH17 ramp, of van de mierzoete epistels die hij achterlaat op Facebook en onlangs nog in de krant. Zijn gezicht kijkt ernstig, zijn stem is vol emotie, zijn gebaren bijna smekend, of: profetisch. Ja, dat is het, profetisch. De stilte in de zaal is een kracht in zichzelf en de golf waarop Timmermans surft.
Wat de profeet verkoopt is (niet erg geloofwaardige) emotie, daarover kunnen we het denk ik eens zijn. Niks mis met een beetje emotie, maar hier is het veel meer dan dat. Hij spreekt over de vluchtelingen in Zweden, die -blijkbaar- nog te weinig als mensen worden gezien. ‘Ze zijn geen nummers, geen objecten!’ roept hij uit. ‘Het zijn mensen zoals jij en ik, die een toekomst willen, die een toekomst voor hun kinderen willen!’ De Zweedse voetballer Zlatan Ibrahimović wordt er bij gehaald. Hij drukt dus op de bal-bier-bewondering knop, ik zucht. Ik wissel van oog, kijk naar die koele ernst en hoor: ‘Ook Zlatan is met zijn ouders de Balkan ontvlucht twintig jaar geleden en nú is hij een trotse Zweed. En Zweden is trots op hem’. Hij wil dat iedere vluchteling zoals Zlatan kan worden. Schouders eronder, kom op nou.
Timmermans gedraagt zich als een begrafenisstoet waar iedereen netjes voor stilstaat op de weg, zodat hij voorbij kan rijden. Je toont als voorbijganger respect, ook al is de dode een onbekende voor je. Het geeft dan blijkbaar niet dat hij liegt (Zlatan is gewoon vijfendertig jaar geleden in Malmö, Zweden geboren). Het geeft blijkbaar ook niet dat hij uitsluitend een beroep doet op de traanbuizen van toehoorders om zo, op autoritaire wijze, goede intenties te verheffen boven de complexe werkelijkheid. Het geeft blijkbaar niet dat in zíjn happy ending de vluchtelingen zullen blijven. Wat rechtvaardigt al deze openlijke ‘slordigheden’ en harde leugens eigenlijk? Want Timmermans mag dan een begrafenisstoet zijn, ligt er eigenlijk wel een kist in de lijkwagen?
Ik doe allebei mijn ogen weer open. Sentimentaliteit kent veel onschuldige vormen, zoals die van porseleinen engeltjes in de vensterbank en bombastische ballads van Adele, maar in het politieke debat, en tot waar die reikt, is sentimentaliteit vooral een middel om de geadresseerde toehoorder zijn waardigheid af te pakken en machteloos te maken, doelbewust. Hoe grotesker de bewijsdrang en hoe diepgevoeliger Timmermans miljoenen vluchtelingen en andere slachtoffers onder zijn hoede neemt, hoe makkelijker het is om te liegen en de boel te bedisselen. Niemand weerspreekt zulke barmhartigheid. Dit zeg ik al jaren: politieke correctheid is een aflaat.
Daarom wordt groot menselijk leed -aangespoelde kinderen, ontheemde volken- voortdurend geprojecteerd op de fortuinlijke anderen, die uit angst om voor harteloos en onmenselijk te worden uitgemaakt (hoe zou dat nou komen) elk rationeel en redelijk (tegen)argument meteen uit handen laat vallen. Niet alleen omdat ze te slap zijn, sentimentaliteit vernedert degenen waarop een humanitair beroep wordt gedaan. ‘Eet het wereldleed uit mijn hand of anders ontmenselijk ik jou’. Dat is -binnen de context van een politiek bestel- een zuivere daad van agressie.
Sentimentalisten, zoals Timmermans (maar ook Tony Blair beheerste de kunst der manipulatie, en Sylvana in zekere zin, en zelfs moeder Theresa) gebruiken het leed van (treurig genoeg) buitenstaanders, zieken en gemarginaliseerden om de eigen bevolking of kring van mensen te manipuleren en te bewegen tot het marginaliseren van zichzelf. Dat geeft macht. Schuld en schaamte over ons eigen, welvarende, onverdiende lot moeten verhullen dat politici ons helemaal niets te bieden hebben en ons niet op een waardige manier behandelen (de vluchtelingen ook niet for that matter). Want dan zouden ze onze zorgen serieus nemen en ons niet voor islamofoben uitmaken. Zo kan het ook gebeuren dat weeshuizen in Afrika kinderen laten ontvoeren om erin te stoppen, zodat het geld blijft komen. Die wreedheid en corruptie wordt door voornamelijk Westerse, sentimentele verlangens in stand gehouden. Sentiment is een middel om wreedheid te maskeren. Eigenlijk vallen ze met elkaar samen.

Geen opmerkingen: